هفت كشور و سفرهاى ابن تراب ( فارسى ) — الصفحة ١٤٦

حكايت [ شاه فيروز خشنواز ( هياطله ) ]

چون لشكر به خراسان رسيد خوشنواز مضطرب شد . امراى خود را طلبيده گفت تدبير چيست و صلاح چه مىبينيد كه سپاه تاب محاربه ندارند و لشكر عجم بسيارست و طاقت گيرودار مبارزان آن ديار ندارند . يكى گفت ساختهء كارزار بايد شد .

بيت

بيرون چرا رويم ز سرمنزل ستيز * انديشه از كه داريم و ما از كه كمتريم

يا سر نهيم پيش حريفان مايه‌دار * يا مردوار در صف دوران به‌سر بريم

اميرى ديگر گفت آنچه تو گفتى غايت دلاورى و نهايت مردى و پردلى است .

ولى گفته‌اند سپاهى آن است كه حريف خود را شناسد و از غنيم زبردست هراسد .

آن اثر جنون است كه عنان اختيار از دست [ 50 ب ] مىدهند و بىملاحظه جان را در معرض تلف مىنهند ، و تن را صحّت مغتنم است . زر نيست كه باز به‌دست آيد ، تخمى نيست كه بكارى باز برويد .

مصرع

چون كرد سفر آمدنش باز محال است

تا روزگار كسى را به مرگ نمىرساند كس قدر جان نمىداند .

مصرع

قدر جان دلخسته‌اى داند كه او جان مىكند

صلاح آن است كه ستيزه را بگذاريم و طريق رفق و صلح پيش آريم . ازين نوع هر كس صلاحى مىديدند و فراخور فراست خود چيزى مىانديشيدند .

مصرع

هر كس به ترانه‌اى حديثى مىگفت

اما در آن ميان پيرى بود مدّت عمر گرانمايهء او گذشته و سپاه ضعف و ناتوانى بر