هفت كشور و سفرهاى ابن تراب ( فارسى ) — الصفحة ١٠٨

[ پادشاهى ضحاك و فريدون ]

مىشد و در هر توجيه يك نفر رسد به كاوهء آهنگر مىرسيد .

بيت

لواى ظلم و ستم سر به اوج چرخ كشيد * نفير يا رب و زارى به مهر و ماه رسيد

القصّه ، ضحّاك بدين منوال مدتى اوقات مىگذرانيد . فريدون را والده و متعلقان به زمين هند برده به دامن كوهى در ميان قبيله‌اى نگاه داشتند . « 1 » تا محلّى كه در رسيد « 2 » و در ميان گروه ، فرّ « 3 » و شكوه پيدا ساخته پيشهء فرزانگى و مردانگى را خداوندى كرد .

بيت

دلاور چنان شد به فرّ و شكوه * كه در چشم مردم نمودى چو كوه

خردمند و پاكيزه‌راى و دلير * ز بيمش جلاى وطن كرده شير

و جوانان قبيله هميشه به خدمت او مىبودند و دم از موافقت او زده اظهار اتّحاد و اعتقاد مىكردند . روزى فريدون نشسته و جوانان قبيله در صحبت او از هرجا سخن مىگفتند . تا حديث به فايدهء سفر و جهان‌گشتگى رسيد و همه صفت مسافرت كرده در آن مبالغه نمودند كه تا كس سفر نمىگزيند و گرم و [ 30 ب ] سرد ايّام نمىبيند كار او تمام نمىشود .

بيت

سفر ناكرده را گويند خام است * تمامى كار خامان ناتمام است

هنر داند سفر را ، واقف راه * سفر افزون كند پيرايهء جاه

سفر مرد مسافر را دهد كام * چو هر جانب به كام خود زند گام

چو مرغ خانگى در « 4 » خانهء زال * همايان را نباشد لايق حال

فريدون به خود انديشه كرد كه فى الواقع « 5 » [ ضرورست كه ] چند روزى گرد عالم

( 1 ) . اصل : داشت . ( 2 ) . كذا ، در معنى اينكه بزرگ شد . ( 3 ) . اصل : فكر . ( 4 ) . اصل : از . ( 5 ) . اصل : فل واقع .