هفت كشور و سفرهاى ابن تراب ( فارسى ) — الصفحة ١٠٤

حكايت [ ملكزادهء يمن از زبان رغام ]

رسيدند و او را از جماعت دزدان شب گذشته تصوّر كردند و به جفاى تمام دست و گردن او را بسته به خدمت شحنه آوردند و شحنه فرمود كه ملكزاده را چوب زنند .

چون ملكزاده را در زمين كشيدند سرش برهنه شد و زخمى كه بر سر داشت نمودار شد . گمانى كه به او مىبردند يقين شد . شحنه شمشير كشيده تا مهمّ ملكزاده را گذراند و او را به عبرت تمام به سياست رساند .

ملكزاده ديد كه كارش از خلاصى گذشت و اميد او از حيات منقطع گرديد روى به درگاه خداوند كرده بناليد و گفت الهى تو دانايى و بينايى ، همه آشكارا و نهانى ، و فريادرس بىكسانى ، و دستگير درماندگانى .

بيت

الهى ندارم به غير تو كس * اميدم بدان آستان است و بس

شحنه را برو رحم آمد و كيفيّت حالش پرسيد .

ملكزاده قضيّهء خود را تقرير كرد .

شحنه پرسيد كه تو را غارت‌زدگان كاروان بشناسند .

گفت بلى .

شحنه او را به زندان فرستاد كه چون روز شود تفرّس « 1 » حال او نمايد و چون روز شد قصّهء ملكزاده بر [ 180 الف ] خاطر او پوشيده شده ملكزاده مدّتهاى مديد از بىكسى در گوشهء زندان بماند و گاهى زندانبان او را او را با بنديان ديگر طوق در گردن جهت گدايى بر در زندان مىنشاند و او منتظر بود كه يكى از مصاحبان به نظر او درآيند و احوال او را به خاطر شحنه انداخته در استخلاص او اقدام نمايند .

روزى ملكزاده را به دستورى كه مذكور شد بر در ملامتخانهء زندان نشانده بودند .

ملكزاده بر چپ و راست بازار نظر مصروف داشته منتظر آشنايى مىبود كه ناگاه مصاحبان خود را ديد كه پيدا شدند . بىاختيار فرياد برآورد و ايشان را آواز كرد . آن دوستان منافق و ياران ناموافق [ چون ] ملكزاده را بدين حال ديدند از آشنايى او انكار كردند كه مبادا از جهت او بديشان آسيبى رسد .

ملكزاده برخاست و دعا و ثنا به‌جاى آورده شحنه را از حال خود ياد داد .

( 1 ) . اصل : تفريش .