البدء والتاريخ ( آفرينش وتاريخ ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٢٧
در ياد كرد سجدهء فرشتگان از براى آدم
در ياد كرد سخن ايشان كه چگونه روح در آدم دميد
در ياد كرد سخن ايشان كه چگونه روح در آدم دميد
اهل اخبار گويند كه چون خداى گل آدم را بيافريد و يك چند بر آن بگذشت و به گونهء گل خشك چون سفالى گشت ، روحى از نزد خويش بر او فرو فرستاد ، بر مائده‌اى از مائده‌هاى بهشت . پس آن روح از تنگناى مدخل خويش و ظلمت تن او ، به درون رفتن را ناخوش يافت . پس به دو گفتند : بنا دلخواه ، در آى و بنادلخواه بيرون شو .
پس روح در منخر او دميده شد و در سرش گردش آغاز كرد ، چرا كه جاى تنگ بود و روح زندگى در او جريان يافت ، پس چشم گشود و زبانش گشاده شد و گوشهايش شنوا گرديد و عطسه‌اى كرد و گفت : « الحمد للّه ! » پس پروردگارش به دو گفت : « يرحمك ربك ! » پس نخستين سخنى كه آدم بر زبان راند توحيد و حمد خداى بود . پس آنگاه فرشتگان دانستند كه خداى آدم را از بهر كارى عظيم آفريده است . گويند : روح همچنان در پيكر آدم مىگشت و او بدان مىنگريست بر هر چه مىگذشت تبديل به گوشت و خون و موى مىگشت . سلمان فارسى گفت : سپس ، پيش از آنكه پاى او آفريده شود ، برخاست و اين است سخن خداى كه « و بود و هست آدمى نهمار شتاب زده » ( 17 : 11 ) .
در ياد كرد سجدهء فرشتگان از براى آدم
در ياد كرد سجدهء فرشتگان از براى آدم
گويد : و چون خداى آدم را بيافريد و از روح خويش در او دميد فرشتگان را فرمان داد كه سجده كنند تا ايشان را بيازمايد و ابليس را بيازمايد بدانچه در ضمير ابليس بود و آن سجده كه خواست ، سجدهء تحيّت بود نه سجدهء عبادت . و گفته‌اند كه فرشتگان فرمان يافتند كه خداى را سجده كنند به سوى آدم ، آن گونه كه مسلمانان روى به قبله سجده كنند . پس فرشتگان همه سجده كردند ، همان گونه كه خداى در قرآن داستان آن را بيان داشته است : « مگر ابليس كه سر و از زد و گردن‌كشى كرد ، و گشت از ناگرويدگان و بود . » ( 2 : 34 ) و دربارهء آن معنى كه از براى آن فرشتگان فرمان يافتند تا آدم را سجده كنند ، اختلاف شده است . گروهى گفته‌اند در علم سابق الاهى چنين بود كه آدم و فرزندان او را در زمين به خليفتى برگزيند تا به آبادى آن بكوشند و از رزق او بهره‌مند شوند و او را پرستش كنند و فرمانبردار باشند . چون خواست كه آدم را بيافريند به فرشتگان گفت : « من آفريننده‌ام در زمين خليفتى . گفتند : در زمين خليفتى مىآرى كه فساد كند در آن و بريزد خونها و ما نماز مىكنيم تو را و به پاكى و بىعيبى ياد مىكنيم تو را ، گفت : من دانم آنچه شما نمىدانيد » ( 2 : 30 ) كه در فرزندان او پيامبرانند و اوليا و اينكه