آشنايى با تفاسير ( به ضميمه عدم تحريف قرآن و چند بحث قرآنى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٥

مصادر روايات فصل الخطاب

ص 172 ) آمده است :

ابن غضائرى درباره حسين بن حمدان گويد : « كذاب فاسد المذهب ، صاحب مقالة ملعونة لا يلتفت اليه » .

نجاشى نيز مىگويد :

كان فاسد المذهب ، له كتب فيها تاريخ الائمة ( ع ) .

پس به متفردات آن ، اعتبارى نيست ( ص 237 ) .

39 - الاقبال سيد ابن طاووس ، سه روايت ( ش 1035 و 1059 و 42 ) كه دو شماره اول ، يك روايت است و سند معتبر ندارد و سومى از رواياتى است كه به احتمال قوى تحريف معنوى را عنوان مىكند ( ص 243 و 347 و 348 ) .

40 - سعد السعود سيد ابن طاووس ، سه روايت ( ش 112 و 166 و 668 ) كه اولى اختلاف قرائت يا تفسير ، و دومى اختلاف قرائت است و سومى نيز جنبه تفسيرى دارد ( ص 257 و 265 و 316 ) .

41 - الغيبة نعمانى ، دو روايت ( ش 12 و 26 ) كه هر دو از نظر سند ، بىاعتبار است ( ص 236 و 239 ) .

42 - فلاح السائل ابن طاووس ، سه روايت ( ش 109 - 111 ) كه هر سه درباره آيه شريف « حافظوا على الصلوات و الصلاة الوسطى » است كه جمله « و صلاة العصر » را اضافه دارد و گويا اين اضافه ، براى اين است كه « الصلاة الوسطى » را به « نماز عصر » تفسير نكنند ، نه اين كه مقصود ، افتادن اين جمله از قرآن مجيد باشد ( ص 256 ) .

43 - كامل الزيارات ابن قولويه ، سه روايت ( ش 39 و 40 و 970 ) كه در روايت اول آمده است :

عن أبى عبد الله ( ع ) فى قوله تعالى : « و اذا الموؤودة سئلت ، باىّ ذنب قتلت ؟ »

قال : نزلت فى الحسين بن على - عليهما السّلام -

آيا اين روايت ، دلالت بر تحريف دارد يا بيان مورد و تفسير است ؟ !

و در روايت دوم و سوم ، « تحريف » آمده كه مىتواند مقصود ، تحريف معنوى باشد ( ص 243 و 341 ) .