الطريق إلى الله ( سلوك عرفانى در سيره اهل بيت ع ) ( فارسى ) — الصفحة ١٠٣

[ سيرهء معصومان در مدارا با مردم ]

عايشه گفت : اى رسول خدا ! با آنكه از او به بدى ياد كردى ، با چهرهء گشاده از وى استقبال نمودى ؟ !

پيامبر فرمود : از بدترين بندگان خدا كسى است كه [ مردم ] به خاطر بدزبانى و ناسزاگويى او از هم‌نشينى وى كراهت دارند .

تمامى اين‌ها [ مواردى ] از مداراست كه يك نوع تقيه است . در ستايش تقيه روايات فراوانى وارد شده است ، تا آنجا كه در تفسير آيهء : إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاكُمْ ، « 1 » فرموده‌اند : مراد تقيّه است ؛ و در اين‌باره روايتى كه در كافى از حماد بن واقد نقل شده ، تو را بس است . حماد مىگويد : در ميان راه با امام صادق عليه السّلام مواجه شدم ، از وى روى گرداندم و گذشتم . سپس خدمتش رسيدم و عرض كردم : قربانت گردم ، من شما را ملاقات مىكنم و رو مىگردانم ، زيرا نمىخواهم شما را به رنج اندازم . امام فرمود :

خدايت رحمت كند ، ولى ديروز فلان جا ، مردى مرا ديد و گفت : عليك السلام يا ابا عبد الله ! او كار خوب و شايسته‌اى انجام نداد .

دقت كن كه چگونه شخصى با ترك سلام و به واسطهء ملاحظهء شرائط [ و رعايت آن ] سزاوار آن گشت كه امام عليه السّلام برايش طلب رحمت نمايد ، و ديگرى به دليل

( 1 ) - حجرات / 13 : همانا گرامىترين شما نزد خداوند باتقواترين شماست .