التاريخ القويم لمكة وبيت الله الكريم ( كعبه و مسجد الحرام در گذر تاريخ ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٠

آنان كه بايد كشته مىشدند و خونشان مباح گرديد :

رسول خدا ، عمامه‌اى را - كه با آن به مكه وارد شده بود - به او داد .

در مشكات چنين آمده است : پسر عموى او ( وَهْب بن عمير ) پيراهن رسول خدا را به عنوان امان براى صفوان فرستاد . عمير از مكه خارج شد و او را در جده - در حالىكه قصد آن داشت سوار كشتى شود - يافت و گفت : اى صفوان ، پدر و مادرم به فدايت ، خدا را در قلب خود به ياد آر ، اين امانى است كه از سوى رسول خدا براى تو آورده‌ام .

صفوان گفت : واى بر تو مرا رها كن و ديگر با او حرف نزد ، او گفت : اى صفوان ، پدر و مادرم به فدايت ، والاترين مردم و بهترين آنان و راستگوترينشان ، پسرعمّ تو است .

عزت او عزت تو است و شرف او شرف تو است و بزرگى او بزرگى تو است .

صفوان گفت : من بر خود مىترسم .

پاسخ داد : او حليم‌تر وكريم‌تر از آن است .

پس صفوان با او مراجعت كرده و به خدمت رسول خدا رسيد و گفت : اين مرد ادعا مىكند كه تو مرا امان داده‌اى .

حضرت فرمود : راست مىگويد .

صفوان گفت : مرا دو ماه به حال خود گذار تا تصميم بگيرم .

حضرت فرمود : چهار ماه به تو فرصت مىدهم .

در معالم التنزيل آمده است : هنگامىكه رسول خدا به سوى حنين و هَوازن حركت كردند ، صفوان در حال كفر با او همراه بود .

حضرت از او يكصد لباس جنگ به عاريه گرفت . صفوان گفت : اى محمد ، آنها را غصب كردى ؟

رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود : به صورت عاريه گرفته و ضمانت مىكنم و به زودى آنها را باز پس خواهى گرفت .

هنگامىكه رسول خدا از طائف به جِعرانه مىآمد ، با صفوان بر منطقه‌اى گذر كرد كه در آن مملوّ از شتر و گوسفند و چهار پايان بود . صفوان همچنان چشم بر آنها دوخته و نمىتوانست ديده از آنها بر دارد . حضرت كه او را زير نظر داشت ، فرمود : اى ابا وهب اين چهارپايان نظر تو را گرفته است ؟ گفت : آرى ، حضرت فرمود : تمامى آنها را به تو