الإمامة والسياسة ( امامت وسياست ، تاريخ خلفاء ) ( فارسى ) ( چاپ ققنوس ) — الصفحة ٢٥٨

قيام عبد الرحمن عليه حجاج

اعرابى از حاضر جوابى و سخنان غضبان تعجب كرد و سوگند ياد كرد چنين كسى را تاكنون نديده است .

غضبان گفت : ديده‌اى ولى فراموش كرده‌اى .

اعرابى گفت : چگونه ؟

غضبان گفت : جن را در خرابه‌ها مىجويى و در حالت ايستاده ادرار مىكنى .

اعرابى گفت : آيا اجازه مىدهى نزد تو باشم ؟

غضبان گفت : پشت سر تو برايت فراخ‌تر است .

اعرابى گفت : خورشيد مرا سوزانده است .

غضبان گفت : وقتى كه غروب كند از حرارتش كاسته مىشود .

گويند وقتى كه غضبان نزد حجاج رسيد ، حجاج گفت : آيا تو شاعر هستى .

غضبان گفت : من آگاه هستم .

حجاج گفت : تو شناسنده هستى ؟

غضبان گفت : من توصيف مىكنم .

حجاج گفت : سرزمين كرمان را چگونه يافتى ؟

غضبان گفت : سرزمين آن كم آب و سنگلاخ‌هاى آن كوه است ، ميوه‌هاى آن دست‌نيافتنى و دزدان آن قهرمانند . لشكريان اگر زياد باشند گرسنگى مىكشند و اگر كم باشند ، از بين مىروند .

حجاج گفت : درست گفتى ، آيا دانستى كه آن اعرابى كيست ؟

غضبان گفت : خير .

حجاج گفت : او پادشاهى بود كه با تو به جنگ برخاسته بود . آن گاه فرمان داد تا غضبان را به زندان ببرند .

حجاج به غضبان گفت : زيركى تو كجا رفته است ؟

غضبان گفت : خدا مرا فداى تو گرداند ، آنچه را كه او گفته است به تو سودى نمىرساند .

حجاج گفت : به خدا سوگند هم اكنون دست و پاى تو را قطع مىكنم .

غضبان گفت : آهن به من گزندى نمىرساند .

حجاج گفت : تو آدم چاقى هستى .

غضبان گفت : هر كس ميهمان امير باشد چاق مىشود .

حجاج گفت : ما تو را بر سياهى سوار كرديم [ منظور اسب سياه است ] .