مرآت الاولياء ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٤
[ حضرت امام شافعى قدس اللّه سره ]
دانم آنچه در وى هست و خود را نمىكشم ، بعده به قهر در دهن او ريخت ، چون از موت آگاه شد به سجده رفت و جان در سجده داد « الف » و اتفاق كرده‌اند كه اندر سنة هجرت يك‌صد و پنجاه بود در رجب و بقولى در شعبان و بقولى در شوال و بقولى در شب جمعه اول رمضان كما فى التّرصيف من المواهب و بعد از وفات امام را پنج كس از آنجا برداشتند و به محل غسل آوردند و حسن بن عماره قاضى بغداد او را غسل داد و ابو الرّجاء عبد اللّه برو آب مىريخت - ابن سماك ( رح ) گويد كه بعد از غسل او يافتم سطرى رسته بر جبههء او " يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعِي إِلى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً فَادْخُلِي فِي عِبادِي وَ ادْخُلِي جَنَّتِي " « ب » و بر دست راست او " ادْخُلُوا الْجَنَّةَ بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ " « ج » و بر دست چپ او " إِنَّا لا نُضِيعُ أَجْرَ مَنْ أَحْسَنَ عَمَلًا " « د » و بر شكم او " يُبَشِّرُهُمْ رَبُّهُمْ بِرَحْمَةٍ مِنْهُ وَ رِضْوانٍ " « ه » و چون جنازه نهادند آواز آمد يا قائم اللّيل يا طويل القيام يا صائم اليوم يا كثير الصّيام اباحك اللّه ما تبغى منه جنة الخلد و دار السلام و چون در قبر نهادند آواز آمد " فَرَوْحٌ وَ رَيْحانٌ وَ جَنَّةُ نَعِيمٍ " « و » كما فى القشيرى و پوشيده نماند كه اهل حال كشف و چيزها مىبينند و مىشنوند كه مخصوص به ايشان است شايد كه از آن جمله اين واقعه باشد كما فى التّرصيف و بعد از دفن امام تا شب اين آواز شنيده مىشد " ذهب الفقه فلا فقه لكم فاتّقوا اللّه " و چنان در آن شب گريستند كه گفته‌اند كه روايت كرده نشود كما فى الملتقط و اللّه ( اعلم ) و نقش نگين ايشان " قل الخير و الّا فاسكت " .
[ حضرت امام شافعى قدس اللّه سره ]
[ حضرت امام شافعى قدس اللّه سره ]
حضرت امام شافعى رحمة الله عليه ) : كنيت ايشان ابو عبد اللّه است و لقب شافعى و نامش محمد بن ادريس ابن عباس ابن عثمان ابن شافعى « ز » ابن سائبه « ك » ابن عبيد ابن عبد يزيد « ل » ابن عبد المطلب ابن عبد المناف و نام مادر
( الف ) علامه شبلى گويد كه زهر در صورتى خوراندند كه امام ( رح ) را خبر نبود ، چون اثر محسوس كرد در سجده افتاد و جان بجهان‌آفرين سپرد ( سيرة النّعمان ص 78 ) ( ب ) الفجر 27 - تا 30 ( ج ) النّحل 32 ( د ) الكهف 30 ( ه ) التّوبة 21 ( و ) واقعه 98 ( ز ) شافع ( ك ) سائب ( ل ) ابن نديم عبد زيد بن عبد المطلب نوشته است ( الفهرست 376 ) ولى در هيچ نسخهء ديگر همچنين يافته نشد و ابن خلكان در وفيات الاعيان و عبد الحى بن العباد الحنبلى در شذرات الذّهب و امام بيهقى در مناقب امام شافعى چنان كه در متن اختيار كرديم " عبد يزيد بن عبد المطلب " نوشته است .