مرآت الاولياء ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٤

قصيده در مدح خواجهاى « الف » نقشبندى قدس الله ارواحهم

مىرسد شان از طرب « الف » معرفت از نخل وجود * يا رب از بخت خود اين قوم چه برخوردارند

هفت بيت از غزل بىبدل عارف روم * كه همه باخبران والهء آن گفتاراند

مىكنم تضمين كاندر صفت اين پاكان * آن گهرها شرف عقد ثريا دارند

چون صدف گوش نه و جاى ده اندر دل صاف * اين غزل را كه بجز عقد درش نشمارند

هله هشدار كه در شهر دوسه طراراند * كه بتدبير كله از سرمه بردارند

دوسه رندند كه هشياردل و سرمستند * كه فلك را بيكى عربده در چرخ آرند

صورتىاند ولى دشمن صورتهااند * در جهانند ولى از دوجهان بيزارند

يار آن صورت غيب‌اند كه جان طالب اوست * هجر « ب » چشم خوش او خيره‌كش و بيماراند

سر دهانند كه گر سر « ج » ندهى ، سر ندهند * ساقيانند كه انگور نمىافشارند

كه به كف خاك بگيرند زر سرخ شود * روز گندم دروند ، ارچه بشب جو كاراند

مردمى كن مرو از صحبت‌شان مردم شو * زان كه اين مردم ديگر همه مردم‌خواراند

( الف ) مىرسد شان رطب معرفت . . . الخ ( ايضا ) ( ب ) همچو ( رشحات ص 663 ) ( ج ) سع ، غح ، مظ ( اگر ) ندارد