مرآت الاولياء ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٦
[ ( شيخ ابو القاسم گرگانى - از ) شيخ ابو الحسن خرقانى قدس اللّه سره ]
چيست نامش ؟ گفت نامش بوالحسن رح * حله‌اش و گفت زير ذقن « الف »
قد او و رنگ او و شكل او * يك‌به‌يك مىگفت از گيسوى او « ب »
برنوشتند « ج » آن زمان تاريخ را * از كتاب « د » آراستند آن شيخ را « ه »
چون رسيد آن وقت و آن تاريخ راست * زان زمين آن شاه پيدا گشت و خاست « و »
زاد شد آن شاه نرد عشق باخت « ز » * از عدم پيدا شد و مركب بتاخت
از پس او « ك » سالها آمد پديد * بوالحسن ( رح ) پس از وفات بايزيد ( رح )
جمله خواهان « ل » او ز امساك وجود * آن چنان آمد كه آن شاه گفته بود
همچنان آمد كه او فرموده بود * بوالحسن ( رح ) از مردمان آن را شنود
كه حسن باشد مريد دامنم « م » * درس گيرد هر صباح از تربتم
گفت من هم نيز خوابش ديده‌ام * وز زبان « ن » شيخ هم بشنوده‌ام « س »
هر صباح « ع » روى نهاده سوى گور * ايستادى تا ضحى اندر حضور
با مثال « ف » شيخ پيشش آمدى * تا كه بىگفت « ص » اشكالش « ق » حل شدى
تا يكى روزى بيامد با سعود « ر » * گورها را برف نو پوشيده بود
توى بر توى برفها - همچو علم * قبه قبه ديد و جانش شد به غم
بانگش آمد از مزار « ش » شيخ حىّ * ها انا ادعوك ( كى ) تسعى الىّ
هين بيا اين‌سو بآوازم شتاب * عالم از برف است رو از من متاب
حال او زان روز شب خواب ديد « ت » * آن عجائب‌ها كه اول مىشنيد
ايشان فرموده‌اند " انى " صعدت ان اطوف بالعرش و رأيت جماعة كثيرة يطوفون
( الف ) حيله‌اش واگفت ز ابرو و ذقن ( ب ) گيسو و رو ( ج ) برنبشتند ( د ) كباب ( ه ) سيخ ( و ) زاده شد آن شاه * و نرد ملك باخت ( ز ) ملك - ( مثنوى چاپ لندن 1933 م باهتمام نكلسن ) ( ك ) آن ( ل ) خوهان ( م ) مريد و امّتم ( ن ) روان ( س ) بشنيده‌ام ( ع ) صباحى ( ف ) تا ( ص ) گفتى ( ق ) سگالش ( ر ) با سعود كنيت ابو الحسن بود ( حاشيه مثنوى ص 346 ، چاپ نولكشور ) ( ش ) خطيره ( يعنى منزل و جايگاه . حاشيه مثنوى ص 346 ) ( ت ) حال او زان روز شد خوب و بديد ( تصحيحات فوق از روى نسخهء مطبوعهء مثنوى نولكشور 1905 م صورت گرفت نيز ر ك نسخه چاپ تهران 1374 ق )