مرآت الاولياء ( فارسى ) — الصفحة ١٩٠

از حضرت شيخ ابو عثمان مغربى رحمة الله عليه :

بر سر گنج قناعت حجره بايد گرفت * نيم نانى مىرسد تا نيم‌جانى در تن است

خاك شو خاقانيا از خاك خاقان شد عجب * آخر عمر عزيز و خاك خاقان خفتن است

اى درويش دل‌ريش ! فرمودهء بزرگان است كه بر هيچ مخلوقي التجا نكنى و چون درويش شوي از درد و سوز رزق برسد ، بتجربه شده است ، به حق خداى ربّ العزّه ! همچنان يافتم ، غزل :

نمىدانى ، نمىبينى ، چه مىورزى ، چها دارى ؟ * چه نادانى ، نمىدانى ، چه مىورزى چها دارى « الف »

تو مرغ لامكان بودى ، فروماندى بدين فانى * كه نادان‌تر ز نادانى چه مىورزى ، چها دارى ؟

چرا بر خود ستم آرى ؟ * گهر مانى ، خذف چينى

مگر كورى ؟ نمىدانى ، چه مىورزى ، چها دارى ؟ * به يك‌دم مىتوانى هر دو عالم را خريدن تو

ولى قيمت نمىدانى ، چه مىورزى ، چها دارى ؟ * درين بازى چه مىنازى ؟ كه جاى نازبازى نيست

بيا بگريز ازين فانى ، چه مىورزى ، چها دارى ؟ * اگر ترك هوا گيرى ، شوى سلطان عالم را

سر از افلاك گذرانى ، چه مىورزى ، چها دارى ؟ * بيا عثمان ! چه درماندى فنا شو پيش ازين مردن

نميرى چون ز خود ميرى ، چه مىورزى ، چها دارى ؟

( الف ) غح ، عر - جهاندارى