مرآت الاولياء ( فارسى ) — الصفحة ٢٥

بحث در بيان تولد و تواريخ و ارضاع و شق صدر و نزول وحى و معراج و معجزات و هجرت از مكه شريف و وصول بمدينه منوره و وفات حضرت رسالت‌پناه صلى الله عليه و سلم

شد و مهتر جبرائيل ( ع ) گفت مر آدم ( ع ) را تا با شيث ( ع ) عهد كند تا او نيز با فرزندان خود عهد كند تا زمان مصطفى صلى اللّه عليه و آله و سلّم كه هيچ احدى خواه در كفر خواه در اسلام چونكه اين نور با خود همراه دارد بنا محرم دست نيندازد - بابا آدم ( ع ) با شيث ( ع ) همچنان كرد و او با فرزندان ، تا رسيدند به زمان محمّد صلى اللّه عليه و آله و سلم - شعر

دلبران ماه‌پيكر ديده‌ايم * در جمالت چيز ديگر ديده‌ايم

هست نورى در جبين تو منير * كان به صد پرده نمىگردد ستير

اين چه نور است آنكه تابان از تو شد * هفت كوكب نورافشان از تو شد

نور تو نى عرش و نى كرسى بود * نور تو از مطلع قدسى بود

تو مكمل از كمال كيستى ؟ * مظهر نور جمال كيستى ؟

ديدهء جان نور مىتابد ز تو * نور حق هست آنكه مىتابد ز تو

آفتابى را به گل اندوده‌اند * وه چه گل كان آئينه بزدوده‌اند

خواست تا نورش فروزد مشعله * آئينه ذات ترا زد مصقله

نيست مر هر ديده را نور بصر * تا كه بيند حسنت از جاى دگر

تو ز نور بادشاه عالمى * تو كجا و آب و خاك آدمى « الف »

تو جمال دوست را آئينهء * لاجرم يك‌لحظه بىآئينهء

نى فلك شو محرم او نى ملك * با تو گفت اسرار اللّه معك

( الف ) تو كجا و خاك و آب آدمى ( معارج النّبوه ركن اول ص 27 ) .