مناجات نامه خواجه عبد الله انصارى — الصفحة ٧

[ مناجات نامه ]

زهى مردك سودايى !

از او خواه كه دارد و مىخواهد كه بخواهى ، از او مخواه كه ندارد و مىترسد كه از او بخواهى .

يكى مىدود و نمىرسد ، و يكى خفته و به دو مىرسد .

اگر تو خالق را شناختيى به در مخلوق نپرداختيى .

تا تو بر جان و مال مىلرزى ، حقّا كه به دو جو نمىارزى .

در حق دنيا چه گويم ؟ كه به رنج به دست آرند ، و به زحمت نگاه دارند ، و به حسرت بگذارند .

بنده آنى كه در بند آنى ، آن نماى كه آنى تا در نمانى ، و گرنه به تو نمايند چنان كه سزاى آنى .

درويشى پنهان بايد ، چون پيدا شد برهان بايد .

اگر دارى مگو ، و اگر ندارى دروغ مگو !

آن كه دارد مىپوشد ، و آن كه ندارد مىخروشد و مىفروشد .

اگر از قفس دنيا رستى ، به لطف احد پيوستى .

دنيا بر خلق پاش و زنده باش ، درون كس مخراش و بنده باش .

الهى ! اگر كار به گفتار است ، بر سر گويندگان تاجم ، و اگر به كردار است ، به مورى محتاجم .