مناجات نامه خواجه عبد الله انصارى — الصفحة ٦٩

سخنان خواجه عبد الله انصارى در تفسير قرآن كريم ( به نقل ميبدى )

الهى ! گاهى به خود نگرم ، گويم : « از من زارتر كيست » گاهى به تو نگرم ، گويم : « از من بزرگوارتر كيست ؟ » بنده چون به فعل خود نگرد به زبان تحقير از كوفتگى و شكستگى گويد :

پر آب دو ديده و پر آتش جگرم * پر باد دو دستم و پر از خاك سرم

چون به لطف الهى و فضل ربّانى نگرد ، به زبان شادى و نعمت آزادى گويد :

چه كند عرش كه او غاشيه من نكشد ؟ * چون به دل غاشيه حكم و قضاى تو كشم

بوى جان آيدم از لب چو حديث تو كنم * شاخ عز رويدم از دل چو بلاى تو كشم

وقتى خواهد آمد كه زبان در دل برسد و دل در جان برسد و جان در سر برسد و سر در حق برسد ، دل با زبان گويد خاموش ، سر با جان گويد خاموش ، نور با سر گويد خاموش .

من چه دانستم كه بر كشته دوستى قصاص است ؟ چون بنگريستم اين معاملت ترا با خاص است .

الهى ! در سر گريستنى دارم دراز ، ندانم كه از حسرت گريم يا از ناز ، گريستن يتيم از حسرت است و گريستن شمع بهره ناز ، از ناز گريستن چون بود ؟ اين قصه‌اى است دراز .

الهى ! آمدم با دو دست تهى ، بسوختم بر اميد روزبهى ، چه بود اگر از فضل خود بر اين خسته دلم مرهم نهى ؟

اى كارنده غم پشيمانى در دلهاى آشنايان ، اى افكننده سوز در دلهاى تايبان ، اى پذيرنده