مناجات نامه خواجه عبد الله انصارى — الصفحة ٦٠

سخنان خواجه عبد الله انصارى در تفسير قرآن كريم ( به نقل ميبدى )

و نابيناى مسكين محروم .

الهى ! تا آموختنى را آموختم ، و آموخته را جمله بسوختم ، اندوخته را برانداختم ، و اندوخته را بيندوختم ، نيست را بفروختم تا هست را بيفروختم .

الهى ! تا يگانگى بشناختم ، در آرزوى شادى بگداختم ، كى باشد كه گويم پيمانه بينداختم و از علائق واپرداختم و بود خويش جمله درباختم ؟

كى باشد كاين قفس بپردازم * در باغ الهى آشيان سازم ؟

الهى ! گاه مىگويى كه فرود آى و گاه مىگويى كه گريز ، گاه مىفرمايى كه بيا و گاه گويى كه پرهيز .

خدايا ! نشان قربت است اين يا محض رستاخيز ؟ هرگز بشارت نديدم تهديدآميز .

اى مهربان بردبار ، اى لطيف و نيك يار ، آمدم وادرگاه : خواهى به ناز دار و خواهى خوار .

الهى ! كان حسرت است اين دل من ، مايه درد و غم است اين تن من .

الهى ! نيارم گفت كه اين همه چرا بهره من ، نه دست رسد مرا به معدن چاره من .

الهى ! تا مهر تو پيدا گشت همه مهرها جفا گشت ، و تا بر تو پيدا گشت همه جفاها وفا گشت .

الهى ! ما نه ارزانى بوديم تا ما را برگزيدى ، و نه ناارزانى بوديم كه به غلط گزيدى ، بلكه به خود ارزانى كردى