مناجات نامه خواجه عبد الله انصارى — الصفحة ٤

[ مناجات نامه ]

الهى ! اگر نه امانت را امينم ، آن زمان كه امانت را مىنهادى دانستم كه چنينم .

الهى ! تا از مهر تو اثر آمد ، همه مهرها سرآمد .

الهى ! من كيم كه ترا خواهم ؟ چون من از قيمت خويش آگاهم .

الهى ! به حقّ آن كه ترا هيچ حاجت نيست ، رحمت كن بر آن كه او را هيچ حجّت نيست .

الهى ! نيستى همه را مصيبت است و مرا غنيمت .

بلا از دوست عطاست ، و از بلا ناليدن خطاست .

الهى ! نه ظالمى ، كه گويم : « زنهار ! » و نه بر تو حقّى دارم ، كه گويم : « بيار » كار تو دارى ما را مىدار ، اين اندوخته خود را بردار .

نيكا آن معصيت كه ترا به عذر آرد ! شوما آن طاعت كه ترا به عجب آرد !

الهى ! اگر از دوستانم ، حجاب بردار ، و اگر مهمانم مهمان را نيكو دار .

الهى ! آنچه تو كشتى آب ده ، و آنچه عبد الله كشت فرا آب ده .

الهى ! پنداشتم كه ترا شناختم ، اكنون آن پندار در آب انداختم .

الهى ! حاضرى : چه جويم ؟ ناظرى ؟ چه گويم ؟