مناجات نامه خواجه عبد الله انصارى — الصفحة ٢٨

[ مناجات نامه ]

الهى ! اگر ترا بايستى ، بنده چنان زيستى كه شايستى .

آتش با صولت است ، اما خاك با دولت است .

چون آفتاب معرفت عيان گردد ، عارف بىبيان گردد .

كريما ! هر كه را خواهى كه برافتد ، او را فاكنى تا با دوستان تو در افتد .

الهى ! اين چه فضل است كه با دوستان كرده‌اى كه هر كه ايشان را شناخت ، ترا يافت ، و هر كه ترا يافت ، ايشان را شناخت .

الهى ! تو آيينى و دوستان تو آينه ، آيين را در آينه بتوان ديد هر آينه .

الهى ! به توبه‌ام پشيمانم ، همانم دان كه نو مسلمانم .

الهى ! اگر عبد الله را نمىنگرى ، خود را مىنگر ، آبروى عبد الله پيش دشمن مبر !

كريما ! امانت عرضه كردى ، بگريخت كوه ، چون است كه امانت بهره من آمد ، تجلّى بر كوه ؟

الهى ! عيب و آزار من مجوى ، كه آب كرم باز استد از جوى .

قصه دوستان دراز است ، زيرا معبود بىنياز است .

الهى ! جمال تراست ، باقى زشتند ، زاهدان مزدور بهشتند .