مناجات نامه خواجه عبد الله انصارى — الصفحة ٢٧

[ مناجات نامه ]

الهى ! اگر يك بار گويى كه « اى بنده من » از عرش بگذرد خنده من .

اى جامع هر پراكنده ، و اى رافع هر سر افكنده ، و اى چاره هر بيچاره ، و اى جامع هر آواره ، اى آن كه غريبان با تو راز كنند ، و يتيمان بر تو ناز كنند ، كاشكى عبد الله خاك شدى ، تا نامش از دفتر وجود پاك شدى .

الهى ! مكش اين چراغ افروخته را ، و مسوز اين دل سوخته را ، و مدر اين پرده دوخته را .

چون سگى را بر آن دربار است ، عبد الله را با نوميدى چه كار است ؟

الهى ! ما را پيراستى چنان كه خواستى .

الهى ! نه خرسندم نه صبور ، نه رنجورم نه مهجور .

الهى ! تا با تو آشنا شدم ، از خلايق جدا شدم ، در جهان شيدا شدم ، نهان بودم پيدا شدم .

دى آمد و هيچ نامد از من كارى * و امروز زمن گرم نشد بازارى

فردا بروم بى خبر از اسرارى * نا آمده به بدى از اين بسيارى

زنده نشدم تا نسوختم ، دانى كه اين جامه نه من دوختم .

يكى در غرقاب زيادت متقاضى ، ديگرى در تشنگى به قطره آبى راضى .