مناجات نامه خواجه عبد الله انصارى — الصفحة ٢٣

[ مناجات نامه ]

راهى ، بپذير كه جز دوستى توام نيست پناهى .

الهى ! مىلرزم ، از بيم آنكه به جوى نيرزم .

الهى ! اكنون چون بر من است تاوان ، آفتاب صدق و صفت بر من تابان ، كه به شر از شرك رستن نتوان ، و به نجاست نجاست شستن نتوان .

الهى ! نه ظالمى ، كه گويم زنهار ، و نه مرا بر تو حقى ، كه گويم بيار ، همچنين مىدار ، اى كريم و اى ستّار !

الهى ! تو غيب بودى و من عيب بودم ، تو از غيب جدا شدى و من از عيب جدا شدم .

الهى ! مىپنداشتم كه ترا شناختم ، اكنون آن پنداشت و شناخت را در آب انداختم .

الهى ! در ملكوت تو كمتر از مويم ، اين بيهوده تا كى گويم ؟

الهى ! نه نيستم نه هستم ، نه بريدم نه پيوستم ، نه به خود ميان بستم ، لطيفه‌اى بود ، از آن مستم ، اكنون زير سنگ است دستم .

از صولت عيان بود آنچه حلّاج را بر سر زبان بود .

الهى ! همه شاديها بىياد تو غرور است ، و همه غمها با ياد تو سرور است .

الهى ! بنياد توحيد ما خراب مكن ، و باغ اميدها ما بىآب مكن .