مناجات نامه خواجه عبد الله انصارى — الصفحة ١٥

[ مناجات نامه ]

انتظار را طاقت بايد و ما را نيست ، صبر را فراغت بايد و ما را نيست .

بندگى كردن جز ملك را ، بر بنده حرام است ، تو او را بنده باش ، همه عالم ترا غلام است .

كشته‌اى ديدى از جور زمان ؟ من آنم ، تشنه‌اى ديدى ميان آب روان ؟ من آنم .

هر كوه كه نه برآورده مهر اوست ، هامون است ، و هر آب كه نه از درياى لطف اوست ، همه خون است .

الهى ! از هيچ همه چيز توانى ، و به هيچ چيز نمانى ، هر كه گويد تو چنينى يا چنانى ، تو آفريننده اين و آنى .

الهى ! ضعيفم خواندى و چنين است ، هر چه از من آيد در خور اين است .

اگر با خداى نياز دارى ، پيران را نيازارى ، زهدورزى از بهر مردارى ، آنگاه تو كيستى ؟ بگو بارى .

انكار مكن ، كه انكار شوم است ، انكار كننده از اين دولت محروم است .

سر فرود آر تا به هر درى در نگريزى ، همّت بلند دار تا به هر خسيسى نياميزى ، خوشخوى باش تا به هر دلى بياميزى .

سخن با تو او مىگويد ، من ترجمانم ، تير قهر او بر جان تو مىزند ، من كمانم .

اگر جان ما در سر اين كار شود شايد ، كه اين كار ما را جان مىافزايد .

الهى ! اگر خواهى همه آن كنيم كه تو خواهى ، چون همه آن كنى كه خواهى ، پس از اين بيچاره مفلس چه خواهى ؟