عقائد الإسلام من القرآن الكريم ( عقائد اسلام در قرآن كريم ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٠٦
شرح كلمات
كه ايمان آورده‌ايد ، نبايد گروهى از شما گروه ديگر را مسخره كند ، شايد آنان از اينان بهتر باشند ؛ و نه زنانى زنان ديگر را ، شايد آنان بهتر از اينان باشند ، و يكديگر را مورد طعن و عيب‌جوئى قرار ندهيد و با القاب زشت و ناپسند همديگر را ياد نكنيد ، بسيار بد است كه بر كسى بعد از ايمان نام زشت و كفرآميز بگذاريد ؛ و آنان كه توبه نكنند ، ظالم و ستمگرند !
اى مؤمنان ! از بسيارى از گمانها بپرهيزيد ، چرا كه بعضى از گمانها گناه است ؛ و هرگز تجسس نكنيد ؛ و هيچ يك از شما ديگرى را غيبت نكند ، آيا كسى از شما دوست دارد گوشت برادر مرده خود را بخورد ؟ ! همه شما اين را ناخوش داريد ؛ تقواى الهى پيشه كنيد كه خداوند توبه‌پذير و بخشايشگر است . « 1 »
اين شأن تشريع اسلامى است كه با فطرت انسانى در هر زمان و مكانى دمساز است .
بدين سبب در قرآن كريم چنين مىيابيم كه خداى متعال نماز و روزه و زكات را همانگونه كه بر ما فرض كرده ، بر امّت‌هاى پيشين هم واجب فرموده ، و اين را درباره ابراهيم و لوط و اسحاق و يعقوب در سورهء انبيا بيان مىدارد كه :
وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا وَ أَوْحَيْنا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْراتِ وَ إِقامَ الصَّلاةِ وَ إِيتاءَ الزَّكاةِ . . .
آنان را پيشوايانى قرار داديم كه به فرمان ما ، هدايت مىكردند ؛ و انجام كارهاى نيك و برپا داشتن نماز و اداى زكات را به آنان وحى كرديم . . . « 2 »
و در سورهء مريم از حال عيسى عليه السّلام حكايت مىكند كه گفت :
وَ أَوْصانِي بِالصَّلاةِ وَ الزَّكاةِ ما دُمْتُ حَيًّا
خداوند مرا تا زنده‌ام به نماز و زكات سفارش كرده است . « 3 »
همچنين از حال اسماعيل صادق الوعد خبر مىدهد و مىفرمايد :
وَ كانَ يَأْمُرُ أَهْلَهُ بِالصَّلاةِ وَ الزَّكاةِ وَ كانَ عِنْدَ رَبِّهِ مَرْضِيًّا .
( 1 ) - حجرات / 12 - 10 ( 2 ) - انبيا / 73 ( 3 ) - مريم / 31