محاسن اصفهان ( فارسى ) — الصفحة ٤٧

[ ذكر دوم ] در نعت اصفهان و نواحى و متفرّجات و متنزّهات به طريق تفصيل

اصفهان را تا چو او غم‌خوارهء موجود شد * فال او فرخنده آمد طالعش مسعود شد

خلقش از خلقش نشست اندر نعيم و ناز شد * آب جويش چون گلاب و خاك راهش عود شد

اصفهان را در جهان تاج تفاخر بر سر است * شكر ايزد را چو او را عاقبت محمود شد

و مشهورات مواضع جان‌پرور ، و مقامات متفرّجات دل‌خواه درخور متقارب و متلاصق به شهر و شهرستان كه مسقط رأس اين سرور سرير سعادت و سيادت و صفدر ، و مهتر دست مسند سعادت است ، از زمان صاحب محاسن و عصر مترجم ، آن‌چه در عداد تعداد مىآيد ، و هريك به حقيقت ، موصوف اين ابيات ، از گفتار ابو العلاى سروى مىشود ، و هي هذه :

او ما ترى البستان كيف تجاوبت * أطياره و زها لنا ريحانه

و تضاحكت أنواره و تسلسلت * أنهاره و تعارضت أغصانه

و كأنّما يتفرغب القطر عن * حلل نشرن رياضه و جنانه

نخست حصن ماربين كه معروف است به آتشكده ، و الحق ، آيت يا نارُ كُونِي بَرْداً وَ سَلاماً بر هر ورقى از رياحين آن نزهت‌گاه مسطور ،

ماربينى كه نسخهء ارم است * آفتاب اندر او درم درم است

صحن او ده در ده مرغزار ، و صد در صد جويبار ، لب غنچهء گلزارش چون دهن معشوق تنگ ، و پيراهن گل چون دامن عاشق به دست خار ، ده پاره ، و به خون دل صد رنگ از روائح رياحين بهارش مشام خلد برين معطّر ، و از لوائح رخسار گلزارش چهرهء رضوان و