محاسن اصفهان ( فارسى ) — الصفحة ١٥٥

[ ذكر هشتم ] در وصف مصلّى و كوهچه و اسماء الرّجال و بزرگان متفنّن و متنسّك و متألّه و ابدال كه از اصفهان پيدا شده‌اند ، و در اين هر دو مقام مأنس ساخته و مأوى گرفته ، و سادات عظام و نقباى كرام اصفهان

وَ الْخَيْلِ الْمُسَوَّمَةِ وَ الْأَنْعامِ وَ الْحَرْثِ عوض وجوه امير المؤمنين على - عليه السّلام - كه به موجب تفصيل وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً بر سفرهء سخاوت طعامى مباح ، لمن قد أكل در مهمان‌خانهء « و داري مناخ لمن قد نزل » بر بندگان ما از دور و نزديك و خاص و عام ، صرف نموده است مبلّغ : وَ اعْلَمُوا أَنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَأَنَّ لِلَّهِ خُمُسَهُ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِي الْقُرْبى و اين عارفه را در حقّ اولاد و احفاد مصطفوى و مرتضوى ، ادرار مدام ، و انعام مالاكلام تمام دور دور و عهد عهد ، مقرّر و مسلّم دارند ، و به نام ايشان ، مجرى و ممضى ( إلى أن يرث اللّه الأرض و من عليها ) فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَى الَّذِينَ يُبَدِّلُونَهُ تسليم گماشتگان هر عصر از فرزندان ايشان در هر شهر ، چنان‌كه در خطّهء

اصفهان كه اين طبقهء بزرگ از ملك ايران بيشترند ، تسليم برگزيدهء ايشان ، و نقيب و مقتداى همگنان ، مرتضى اعظم ، مجتبى اكرم ، خلف اعاظم النّقباء ، سلالة العترة النّجباء ، فخر آل عبا ، تاج آل طه و يس ، وارث رسول ربّ العالمين ، قرّة العين اميرى المؤمنين ، الحسن و الحسين ، الأمير جلال الدّولة و الدّين ، محمّد بن المرتضى السّعيد و النّقيب المجيد ، علاء الحقّ و الدّين ، اسماعيل الزّيدىّ الحسنىّ العلوى - لا زال معظما و مكرما و مبجلا - كه در ريعان شباب ، من كلّ الوجوه في كلّ باب به استعداد استقلال و استحقاق كمالات عزّ و علو بر اقران غلوّ نموده ، و از همگنان در اهتمام به همم عاليه ، و سپردن طريق سنن پسنديده ، از اكرام و احسان ، و ستردن سنن ناپسنديده در عقب آن ، چون آباى طيّبين و اجداد طاهرين ، نه از اهل

اصفهان ؛ بلكه از ايران ، گوى سبق انفراد به چوگان تخصيص ربوده ، چنان‌كه اين قطعه ، بدان ناطق است :

اى تو را از نعمت تأييد وافرتر نصيب * اصفهان از لطف خلقت رشك جنّت شد به طيب

روضهء اوميد از آب جود تو چون جى نضير * عرصهء آز از صلاتت چون مصلّى شد رحيب