محاسن اصفهان ( فارسى ) — الصفحة ١٣٨

[ ذكر هفتم ] در صفت هواى ربيع و ايّام بهار و ديگر فصول ، و كيفيت تنعّم و تعيّش اهل خطّهء اصفهان

برد گلزار تو ز چرخ كلاه * رفت آب ارم ز آتشگاه

هركه اكنون به باغ كاران است * گو نگه‌دار جا كه كار آن است

گر دهم شرح ميوه زشت بود * مختصر ميوهء بهشت بود

اى چو سيم مذاب زرّين رود * اصفهان پر نوا شده ز تو رود

گشتهء عين زندگى در جى * في مجاريك كلّ شيء حيّ

اى كه ساكن ز مدّ تو دل‌ها است * زمزمى ، كعبهء وصال كجا است

سه حريفت به طبع بنده شده * ماهى يوشع از تو زنده شده

در لقاى تو داشت خضر برات * آب گشته ز شرم تو است فرات

باشد اندر فزايش تو به سيل * جويبار مجره بر تو طفيل

با وجودت كسى ز شط گويد ؟ * هركه گويد حديث بط گويد

جوى ديده تو را مسيل سزد * اى كه چشماروى تو نيل سزد

* * *

باغ را مشّاطگان بر چرخ زيور بسته‌اند * شاخ را بر گوش و گردن لؤلؤ تر بسته‌اند

دختران اختران برقع ز رو بگشوده‌اند * لعبتان باغ را بر فرق چادر بسته‌اند

خاك را از لعل و مينا تخت و افسر داده‌اند * باد را در جيب و دامن عود و عنبر بسته‌اند

تخت پوش سبز بر صحن چمن گسترده‌اند * چار طاق لاله بر ميناى اخضر بسته‌اند

انجم از روى فلك ره سوى صحرا داده‌اند * بر زمين رشك فلك را شكل ديگر بسته‌اند