محاسن اصفهان ( فارسى ) — الصفحة ١٣٧

[ ذكر هفتم ] در صفت هواى ربيع و ايّام بهار و ديگر فصول ، و كيفيت تنعّم و تعيّش اهل خطّهء اصفهان

نقش‌بندى و دل‌گشايى تو * روح محضى و جان‌فزايى تو

نام نقّاش ارچه بر چين است * از تو بر روى آب ، صد چين است

پير تقدير را فتوح تويى * چه حديث است روح روح تويى

ردّ روح از تو و تو و عين قبول * مايهء صحّتى و خود معلول

اى تواناى ناتوان كه تويى * وى جهان و جهان جان كه تويى

از تو پرپيچ ، زلف شمشاد است * سوسن از بندگيت آزاد است

زر و سيم خزان به بار ز تو * زيب و بازار نوبهار ز تو

سرو بر يك قدم به پاى برت * گرچه آزاد دست خواه درت

بر درت تيغ بيد و تخت چمن * برق نفاط و رعد مقرعه زن

شكل جسمى و رنگ جان دارى * بوى ياران اصفهان دارى

از براى خدا ز باغ شرف * بويى و جان من تو را به سلف

ور كسى نام او چگونه برم * گر دهد يك نشان به جان بخرم

وان حريفان با رفا انصاف * نشناسند خلف را ز خلاف

الحق الحق وفاى ايشان پوى * هرچه گويى ز وصف ايشان گوى

دعوى هر حريف پيدا مىشد * در گذر زين سخن كه شيدا شد

سخن ذات شهر مىگفتى * درّ معنى در آن همى سفتى

با سر نوش رو كه اين زهر است * پاىبند به شهر خود شهر است « 1 » اصفهانا در آرزوى توام

گشته انده فزاى و شادى كم * عكس شكلت به خواب مىجويم

زندرودت در آب مىجويم * ماربينت كه نسخهء ارم است

آفتاب اندر او درم درم است * هريك از باغ‌هاش صد بيشه

گم شده در ميانش انديشه * سبزه‌زار فلك ز غايت رشك

چهره كرده است از ستاره پراشك

( 1 ) . [ كذا ؟ ] .