محاسن اصفهان ( فارسى ) — الصفحة ١٣٥

[ ذكر هفتم ] در صفت هواى ربيع و ايّام بهار و ديگر فصول ، و كيفيت تنعّم و تعيّش اهل خطّهء اصفهان

و كمال الدّين اسماعيل گفت :

لعل است مى سورى و ساغر كان است * جسم است پياله و شرابش جان است

آن ساغر گلگون كه به مى خندان است * اشگى است كه خون دل در او پنهان است

دائر بر دست ساقيان سيم ساق ، و شاهدانى رشك خيرات حسان ، و خرّد دل‌پذير چون جان و خرد ، و چون بهشتيان ( جرد مرد مكحلون ، ) همه شيرين و موزون ، وَ يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدانٌ مُخَلَّدُونَ ، وَ حُورٌ عِينٌ كَأَمْثالِ اللُّؤْلُؤِ الْمَكْنُونِ ،

شاهدانى كه بدان معنى اگر دريابند * زاهدان هم به تبرّك ببر اندر گيرند

از غايت غنج چشم هريك از ايشان گر شمّه‌اى كرشمهء ناز آغازد ، سامرى را ساحرى آموزد ، و پرتو نور آفتاب طلعتش ، مهتاب صفت گل و سمن چمن افروزد ، و در عالم معنى :

گر صورتى چنين به قيامت برآورند * فاسق هزار عذر بگويد گناه را

ساقىاى چون روح حور درخور و شيرين ، و شاهدى چون ماه و خور نازنين سمين و سيمين بِأَكْوابٍ وَ أَبارِيقَ وَ كَأْسٍ مِنْ مَعِينٍ ،

يدير من كفّه مداما * الذّ من غفلة الرّقيب

كأنّها إذ صفت و رقّت * شكوى حبيب إلى حبيب

و كما :

اقبلت كالهلال أو أحسن * شب تاريك و بادهء روشن

وقفت و المدام في يدها * گفت هستت نشاط مى خوردن