محاسن اصفهان ( فارسى ) — الصفحة ١٣١

[ ذكر هفتم ] در صفت هواى ربيع و ايّام بهار و ديگر فصول ، و كيفيت تنعّم و تعيّش اهل خطّهء اصفهان

چنان‌كه مترجم گويد :

اصفهان بين كه چون بهشت برين * خانهء حور و ملك رضوان شد

ز اعتدال حيات‌بخش بهار * خرّم و تازه‌روى و خندان شد

نسخهء عرصهء سبا آمد * طيرهء ملكت سليمان شد

تخت‌گاه و محط دولت بود * مهبط و بارگاه ايمان شد

سرّة البطن ربع مسكون بود * غرّة الوجه ملك سلطان شد

بر مثال كواكب گردون * باغ از نور نور كيوان شد

هركجا ريگ بود رنگ گرفت * هركجا گلخنى گل‌افشان شد

اهل او هريكى سكندر گشت * زندرودش زلال حيوان شد

گرنه جى جنّت است از چه سبب * خلق و خلقش رحيق و رضوان شد

و إذا رأيت ثمّ رأيت نعيما و ملكا كبيرا و شممت عبيرا و نشرت حريرا حبيرا عدن حورپرور و عدن لؤلؤتر و معدن نقره و زر ، از حسن نزاهت و طراوت

اصفهان ، و طيب نكهت آن و لطف نضارت و غزارت و غضارات در ايّام بهار ، رضوان در روضهء خلد ، انگشت حيرت در دندان و شرمسار ، و آسمان از عكس صفاء انوار اشجار ، و انوار ازهار كه هريك رشك شاخ سنبله و خوشهء پروين و ثريّا بر روى باغ و بستان ، به صد هزار ديده نگران ، گوييا :

انجم از روى فلك ره سوى صحرا داده‌اند * بر زمين رشك فلك را شكل ديگر بسته‌اند

خاك چمن را از لعل و مينا افسر و تخت داده ، و باد صبا را در جيب و دامن عود و عنبر نهاده ، سبزه در اطراف مرغزار تخت‌پوش زمرّدين بر رواق انداخته ، و لاله در اكناف جويبار