مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٣٢

حكايت [ شيخ بغداد آن جنيد راهدان * كه ازو دادند اهل دل ، نشان ]

بشنويد اين قول پاك معتبر * تا نيندازيد خود را در خطر

در ميان ما و ميدان شما * يك بلايى هست بىروىوريا

كس ندارد طاقت آن درد و سوز * اژدر و مار است بر روى كنوز

همچو گيسوى بتان پرپيچ‌وتاب * مىكند آشفته دلها و خراب

سنگهاى سخت بىطاقت از اوست * كس نمىماند در آن ميدان كه اوست

باز گفتند آن گُره يا ربّنا * ما نمىگرديم از راه وفا

از تو ما را اندرين ره چاره نيست * كى بود بىروى تو خود جاى ايست

بازگفتم مىتوانيد اين بلا * كه منش كردم صفت پيش شما

كه به جاى آريد آدابش تمام * تا بنوشيد اين مىام از جام كام

جمله گفتند اين نه كار روز زور ماست * گر تو بگمارى شود اين كار راست

اى بلاى تو ، حيات جان ما * بادهء درد تو در پيمان ما

چون ز تست اين فتنه و آشوب دل * خوش بود اى راحت و مطلوب دل

گفتم آرى اين بلا ، روز نخست * جز شما ديگر كسى از ما نجست

بعد از آن گفتند ، ما جام رضا * خوش همىنوشيم در كوى بلا

گفتم آرى اين دم اكنون راستى است * جز شما خود طالب اين ملك نيست

خوش وفا كرديد اندر راه من * گشته دلتان زنده و آگاه من

من شما را پاك و خالص كرده‌ام * بىشما من با شما مى خورده‌ام

علم خود در جانتان بنهاده‌ام * راه‌تان در خانهء خود داده‌ام

كان سرّ خويش كردمتان يقين * زان شد اندر گوشتان دُرّ ثمين

اى ز من ناطق شده كام شما * فرض گشته بر شما ، پيغام ما

تا دليل ما شويد و خاكيان * بل شفيع جملهء افلاكيان

من شما را و شما هم آنِ من * شد دل و جان شما ، ايوان من

زانكه روى و گفت‌وگوتان با من است * مِهر من چون روحتان اندر تن است

اهل كشف و يار و دمساز منيد * ناظر مجموعهء راز منيد

حاكميد و حافظ احكام من * از شما نوشند مستان جام من

هم خصوص و نازنينان منيد * خود قريب و دوربينان منيد