مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٣١

حكايت [ شيخ بغداد آن جنيد راهدان * كه ازو دادند اهل دل ، نشان ]

بس بلاهاى محبّت آشكار * عرض كردم بر شما چون زهر مار

چند قوم آن جايگه بگريختند * خويش اندر چاهها آويختند

متّفق از چه شديد آن جايگاه * كه نرفتيد از پى جاى و پناه

پردهء قربت نمودمتان دگر * بازگرديدند قومى بىخبر

آن سكونتان از چه بود ، آنجا شما * كه نمىگشتيد مانند سما

پس نمودم آن حجاب سهمناك * همچو احسانهاى برّ صافى و پاك

قوم ديگر بى خود و حيران شدند * از خود و از حسّ خود پنهان شدند

چون باستاديد آن دم اى گروه * كه نجنبيديد از جا همچو كوه

پس نمودم پردهء عزّت چو روز * پيش آن برخاستيد ، اى جمله سوز

دهشت و فكر و تحيّر داشتيد * گرچه تخم مهر در جان كاشتيد

پيشباز روى غيرت آمدم * دستگير فكر و حيرت آمدم

آمدم اينك چه مىخواهيد هان * كه نبرديد « 1 » آن ثمرهاى جهان

جمله گفتند آن زمان در روى من * كه بُدند آزاد اندر كوى من

كه نمىخواهيم جز تو اى همه * چون تو هستى ، چيست دنيا و رمه

ما نمىخواهيم جز تو اى ودود * زان نياورديم بر آفل سجود

زانكه روى تو مراد جان ماست * مهر عشقت بر دل بريان ماست

باز گفتمشان كه اى افتادگان * نيست آسان اين طريق بندگان

آمدن در معرض رنج و بلا * نيست كار هر فقير و هر گدا

اندرين « 2 » ميدان قدم در مىنهيد * كه شده چندين هزاران كس شهيد

هست عالمهاى تنگ و ناپديد * كه بجز من آن بيابان كس نديد

پيشتر از بابتان شد بىعدد * لمعهء نور ازل سوى ابد

مبتلا گشتند در دشت بلا * كس نشد قايم به غير از علم ما

هركه او شد عالم اسرار ما * ديد چشمش عاقبت ديدار ما

غير جان انبيا و اوليا * كس نشد در پيش شمشير بلا

( 1 ) . س : ببرديد . ( 2 ) . س : اندر آن .