مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٣٠

حكايت [ شيخ بغداد آن جنيد راهدان * كه ازو دادند اهل دل ، نشان ]

پس بماندند آن گروه دردناك * كه نبُد دلشان قريب آب و خاك

باز شد ده قسم آن قوم پسين * كردم ايشان را به قرب خود قرين

سوخت اندر بحر عظمت نه گروه * يك گره ماندند با عيش و شكوه

باز كردم با ده آن يك اى سرى * تا شوند از بود و جود خود برى

پس نمودمشان ز هيبت يك حجاب * غرق گشتند اندر آن هيبت شتاب

مثل هربار آن دهم در بارگاه * نزد من ماندند همچون مهر و ماه

باز كردم پاره‌پاره آن يكى * تا نماند در دل و جانشان شكى

عرض كردمشان حجاب عزّ خويش * تا شوند آگه ز فعل نوش و نيش

بعد از آن برخاستند آن قوم پاك * مست و حيران و خراب و جامه‌چاك

پس ندايى كان بود درخورد ما * با تلطّفهاى خوب منتها

با دل ايشان نمودم آشكار * شاد كردمشان چو گل اندر بهار

خلعت انوار عزّ خويش را * همچو مرهم برنهادم ريش را

گفتم آنگه كان « 1 » مقيمان درست * ناطق لبّيك گشتند از نخست

سيّدا گفتند و مولا نام باز * تا گشودم من بر ايشان كام راز

پس بگفتمشان دگر اندر حضور * كه نمودم مر شما را نار و نور

عرض كردم بر شما دنياى شنگ * با تمامى زينت و آن نقش و رنگ

خوش برفتند آن گروه اندر پىاش * گشته مست و بى خود از ذوق مىاش

از چه استاديد اينجا پست و تنگ « 2 » * گوشتان نشنيد آيا آن درنگ

باز بنمودم شما را خلد و ناز * ديده‌تان از چه نشد آن سوى باز

چونكه رفتند آن گروه ساده‌دل * ازچه‌رو درماند « 3 » پاهاتان به گِل

عرض كردم بر شما ديگر جحيم * قوم ديگر پس شدند از خوف و بيم

بس عجب گشتيد آنجا مستقيم * كه نشد دلتان ز خوف آن دونيم

آزمودمتان به رنج اختيار * بعضى آنجا هم گسستند آن مهار

از بلا بگريختند آن بدرگان * از چه مانديد « 4 » اين‌چنين دنگ آن زمان

( 1 ) . س : كاى . ( 2 ) . س : لنگ . ( 3 ) . س : درمانده . ( 4 ) . س : ماندند .