مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٢٩

حكايت [ شيخ بغداد آن جنيد راهدان * كه ازو دادند اهل دل ، نشان ]

اى سرى ذرّيه باب تو من * آفريدم از براى خويشتن

داده‌امشان عقل و هوش و چشم و گوش * برگزيدم مىنكردم‌شان وحوش

نور خود پوشيده‌امشان بىخلاف * كرده‌ام تيغ زبانشان در غلاف

داده‌امشان اختيار گفت‌وگو * كرده‌امشان صاف چون مى در سبو

بىخبر آورده‌ام‌شان در صُور * تا چو آيينه بوند اندر نظر

روى خود بنموده‌ام روز ازل * همچو مهر با صفاى بىخلل

گفته‌ام‌شان كه منم ربّ شما * كرده‌اند اقرار اندر ابتدا

وصف ايشان است اين قالوا بلى * كه چنين گفتند فاش اندر مَلا

بعد از آن كردم بر ايشان عرض باز * خانهء فوم و عدس بقل و پياز

يعنى آن دنيا و زينتهاى آن * گونه‌گون آرايش اين خاك دان

گفتم ايشان را ببينيد اين مقام * نه گُره رفتند اندر بند نام « 1 »

ماندند اندر بر من يك گروه * چون پلنگ و آهو اندر مغز كوه

باز كردمشان به ده قسم آن دگر * چون نبات و قند و لوزينه و شكر

باز بنمودم بر ايشان خلد و آز * نُه گُره رفتند سوى آز و ناز

ايستادند آن گروه مانده باز * در بر من همچو محمود و اياز

باز كردم آن عزيزان چاك‌چاك * همچو جان عاشقان دردناك

بعد از آن بنمودم آن نار مهيب * كه درو پنهانست رخسار حبيب

نه گره رفتند از خوف عذاب * پيش من ماندند قوم بىحجاب

باز قسمت كردم آن جزو دگر * همچو نور زهره و شمس و قمر

خواستم تا آزمايشها كنم * تا درخت آزشان بن بركنم

پس جدا گشتند ، نُه قسم حرون * در ميان بحر ژرف آزمون

كردم آن قسم دهم ديگر به ده * تا ببينم كه همىآيد به ره

پس بياوردم بلا و درد عشق * تا بدانم كيست آخر مرد عشق

قدر هر نوبت چو بز بگريختند * تا دل خود با چه آز آويختند

( 1 ) . س : دام .