مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٢٧

حكايت [ شيخ بغداد آن جنيد راهدان * كه ازو دادند اهل دل ، نشان ]

ذكر مىبُد در ميان و فكر جام * شرح « 1 » راه و منزلات خاص و عام

شد سرى ناگه در اين حالت خموش « 2 » * كه نماندش گوييا در سينه ، هوش

نور وجدش درربود و بركشيد * خويش را در پرده‌ها اندركشيد

شد ز خود غايب ، زمانى بس دراز * همچو حيدر كو بُدى اندر نماز

نى همىجنبيد و نى مىزد نفس * جسم نورانيش بود آنجا و بس

آتش او جان ما را گرم كرد * در چنين حالت نماند گرم و سرد

حاضران چون باده در جوش آمدند * با مراد خود در آغوش آمدند

هركه باشد روى او در آفتاب * ديده‌اش بىشك ببيند فتح باب

بعد از آن ، آن آب باز آمد به جو * همچو مى ، جوشيد خوش اندر سبو

نور مىافشاند آن شمع مراد * روى با من كرد خوش‌خندان و شاد

گفت كاى بو القاسم تفته جگر * گفتمش لبّيك اى نور بصر

گفت مىدانى كجا بود اين دلم * يا كجا افتاد راه و منزلم

گفتمش كاى سيّد اهل قلوب * در دو چشم توست انوار غيوب

من ندانم سير پنهانت يقين * ليك هستم پيش پايت چون زمين

گفت برقى آمد و جانم ربود * با تو گويم ، ليك نتوانم نمود

آسمانها شد به پيش پام پست * چون شدم از جرعهء آن باده ، مست

بىقدم برداشتندم اى پسر * تا به هفتم آسمان بردند بر

پس ببردندم دگر خوش با حضور * زان سوى پرده كه بُد فىالجمله نور

چون گذشتم زان حجاب نورپاش * چشم من شد خيره زان انوار فاش

داشتندم باز در پرده بها * در حجاب و بىحجاب ، آن منتها

حق تعالى خلعتى داد از بها * ديدهء دل بيند آن نور و صفا

باز ديدم يك حجاب سهمناك * تا كه دادندم لباس از نور پاك

نور هيبت « 3 » چونكه شد ملبوس من * شادمان شد اين دل محبوس من

باز ديگر يك حجابى شد پديد * بس قوى و سرّ آن بس « 4 » ناپديد

( 1 ) . س : ذكر . ( 2 ) . س : اندر اين بحث آن سرى شد خوش خموش . ( 3 ) . ملك : سيبت . ( 4 ) . س : بُد .