مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٢٤

حكايت [ دو نفر رفتند در باغ ارم * تا بجنبانند آن شاخ كرم ]

اى امين باغ آن پير عليم * كو بيابد « 1 » ساقى عشق قديم

دامنش بگرفتم اى داراى باغ * با دو دست دل كزو بُد سوز و داغ

بعد از آن گفتم كه چشمم باز شد * گوش جانم ، فارغ از آواز شد

گفت چون بينا شدى اى ديده‌ور * خيز اندر دشت و در دريا نگر

زانكه خواهى گشت اندر بحر و بر * تا كه گردى عارف سنگ و گهر

تا نترسى از پلنگ و از نهنگ * هم نگردى مايل هر نقش و رنگ

او همىگفت و همىديدم عيان * نقش و رنگ اين جهان و آن جهان

گفتمش ديگر كه اى پشت و پناه * بازگو از خويش وز رفتار و راه

كز كه گشتى اين‌چنين معمور و خوب * كه همىبينم ترا شاه قلوب

تا توانم پيش محرم راز گفت * راز با دمساز شايد بازگفت

گفت هستم من « 2 » امير كوه قاف * بىگزاف و بىخلاف و نيست لاف

چون سؤال از ذات كردى اى پسر * خيز و پيش‌آ ، يك دو گامى پيشتر

تا بگويم با تو من شرح ظهور * تا ببينى سرّ عقل و لطف نور

تا بماند حفظ تو در هر مقام * تا توانى داشت بر مركب لجام

تا توانى رفت تنها در سفر * تا نگردى مردهء خيل و حشر

گفت با من بعد از آن اى باغبان * آن خبير آشكارا و نهان

كه بُدم من همچو نور بىشعاع * همچو صوفى كه درآيد در سماع

كه بود سرگشتهء حال درون * سوزنى باشد درو بىفكر و چون

سوزنى او را به رقص آرد چو باد * تا شود جانش ز وجد حال ، شاد

جان صوفى چون شود شاد از سماع * رفع گردد آن تردّد و آن شعاع

صورتى گردد مصوّر بس لطيف * دلرباى و جانفزاى و خوش‌اليف

هم جدا باشد ازو هم متّصل * همچو مهر دوست اندر جان و دل

گر يكى گردد نماند وجد و حال * ور جدا باشد بود در قيل و قال

رقص او از قول قوّال است و بس * جون « 3 » شتر كو بشنود بانگ جرس

( 1 ) . س : گوييا بُد . ( 2 ) . س : من هستم . ( 3 ) . س : چون .