مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٢٣

حكايت [ دو نفر رفتند در باغ ارم * تا بجنبانند آن شاخ كرم ]

رازدان شد آن نيازم پيش او * گوييا بودم انيس و خويش او

آشنا گشتم چو محرم در برش * جان من شد محو ، اندر پيكرش

سير كردم در درون بىحدش * فاش مىديدم طريق و مرصدش

متّصل ديدم درو كون و مكان * منفصل ديدم ولى نقش جهان

جان و تن چون آب و خاك و باد و نار * جمع ديدم بىازادت هر چهار

من در آن آشفتگى حيران شدم * روى قدرت ديدم و خندان شدم

رو به دو كردم ز روى التماس * كه به من بنما ، حقيقت بىقياس

كز كجا آموختى اين علم صاف * كين چنين پيداست تيغت در غلاف

در تو مىبينم جهان خير و شر * جمله باهم خوش‌انيس و بىخطر

آب از آتش ندارد احتراز * خاك و بادت آمده باهم به راز

گفت با من گر نخواهى شد حرون * با تو گويم راز خود در ارغنون

اوّل اين جام مى عشق ، اى پسر * نوش كن گر زانكه خواهى اين خبر

زانكه با خود اين خبر نتوان شنيد * راه دل از كام تن ، نتوان بريد

تا توانى رست از وسواسها * هم توانى ديد ملك منتها

هركه دارد وسوسه از ناس نيست * در دل اهل خدا وسواس نيست

چون محبّت كم شود ، نفس لعين * مىدود اندر يسار و در يمين

تا بدرّد پوستين يوسفان * تا كند عريان ، لطايفهاى جان

مست جام عشق ، مستغنى بود * شاه ملك انسى و جنّى بود

صف‌شكن را كى بود خوف و حزن * اندر آن ميدان كه باشد ما و من

ذو الفقار عشق بركش اى حسن * بىمحابا گردن نفست بزن

ورنه بيرونت كند از ملك دل * وسوسه بسيار كس كرده خجل

گفتمش فرمان و دستور آنِ تست * جان من چون باده در پيمان تست

در كفت پيمانه و پيمان من * مىپرد سوى تو مرغ جان من

كرد از آن پيمانه جانم را خراب * اوفتادم بىسؤال و بىجواب

چون جدا گشتم ز فكر ما و من * خويش ديدم در ميان انجمن

اندرين باغ آنچه بنموده ثبات * ديدم آنجا همچو نور بىصفات