مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٨

حكايت [ ابلهى مىمرد بودش مال پر * بود نايينى مگر يا مرد لر ]

زانكه منزل نيست در ميدان عشق * لذّت سير است و بس در جان عشق

در جمادات است و حيوان منزلات * زان نبيند چشم صورت ، روى ذات

مهر دل داند كه چه بود آفتاب * مِهر خواهى رخ ز اهل دل متاب

مهر بىغش چون‌كه شد عالم‌فروز * در گِل آدم درآمد چون كنوز

صورت آدم غنى گشت و بلند * گشت باب و معدن رومى و هند

پرورش ديد اندر آن صورت دگر * تا پديد آمد از آن گِل نيشكر

سيرت آن گنج مخفى اى پسر * دربه‌در مىشد در ايوان صور

هركجا سر برزد آن گنج گران * هم زبان گشتى ابا اهل زمان

كس نبردى ره به فعل و خوى او * گرچه مىديدند دايم روى او

اى عزيز ، حقيقت و اشارت : « وَ لَوْ لَمْ تَمْسَسْهُ نارٌ نُورٌ عَلى نُورٍ » ( سوره 24 / 35 ) ، در اين فصل بشنو . زنهار ، كه در فكر ماضى و مستقبل مباش ، تا حقيقت آيه در بقيهء حكايت خضر و اسكندر بر تو جلوه كند . « و صلّى اللّه على محمّد و آله » « 1 » .

چون سكندر شد به روم ، اندوهناك * سخت محروم و خراب و جامه چاك

خضر خندان بود و او گريان و زار * خود مبادا كس زبون اشتهار

چون جدا گشتند از ظلمات آز * همچو حُجّاجى كه برهند از حجاز

همچو اهل قشر « 2 » در روز قيام * كه بود ميوهء طلبشان گبز « 3 » و خام

چون گشودند آن سر انبان خويش * تا بيارايند آن ايوان خويش

جوهر ظلمات كان صبر است و درد * هركه بودش اندكى فرياد كرد

كه چرا صابر نگشتم در بلا * تا نگشتى چاه حسرت جاى ما

وانكه نصح خضر نشنيد از حسد * موى و روى خويش كند از دست خود

بعد از آن گفت آن خضر با شاه ما * كه برون آور تو هم خاك مرا

گردك خاكى كه در ظلمات جاه * با تو دادم باز ده ، اى مرد راه

تا عيان گردد لواى مسكنت * هم ببيند چشم نفست مسكنت

داد اسكندر به خضر آن گرد خاك * تا جدا سازد ز آتش نور پاك

( 1 ) . س : و سلم . ( 2 ) . س : شر . ( 3 ) . س : كبر .