مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٧

حكايت [ ابلهى مىمرد بودش مال پر * بود نايينى مگر يا مرد لر ]

ابلهى مىمرد بودش مال پر * بود نايينى « 1 » مگر يا مرد لر

گفت با خويشان كه چون گردم خموش * مال من آريد بىبانگ و خروش

با امينى خوب بسپاريد زود * تا زيانم را رساند سوى سود

تا برد در پيش آن داناى سر * كه عليم قسمت است آن شاه بر

پيش پيغامبر بريد اين مال من * تا زند آتش درين آمال من

چون وصيّت كرد و مُرد آن مرد حر * آن وصى برد آن قماش و سيم پر

پيش آن حضرت نهاد آن ريم و خون * كه وصيت كرده مرد « 2 » پرفنون

كه ز بهر حق شما اين گرد و دود * از ره او دور گردانيد زود

خواجه آن سدّ و حجاب راه حق * كرد صرف و كرد پاك « 3 » از رو عرق

بعد از آن بنهاد يك درهم به كف * كه به حقّ اين رسالت وين شرف

كه كرامت كرده با من ذو الجلال * كه دهم مر تشنگان را اين زلال

گر به دست خود بدادى اين درم * به بُدى زان جمله اموال و نعم

تارك بىصرف سرگردان شود * عاقبت جوياى اين و آن شود

زانكه دست حق نبيند در ميان * فى الحقيقة كافر است آن بدگمان

كه كند وقف عيال آن مال خويش * كى بيابد لذّت از اعمال خويش

مال هم نور است و هم نار است و دود * اين بكاهد چون‌كه آن يك برفزود

دو و ده الف آن شعاع عشق صاف * در مقام قرب زان بُد در مصاف

تا كه گردد مستقيم آن بىقرار * تا قرارى بنهد اندر هر ديار

تا كه نور و ظلمت و رومى و زنگ * خوش جدا سازد چو لعل و زر و سنگ

كاروان تا در ره است و در عبور * پيشواى آدمى باشد ستور

چون به شهرستان رسد مقصود كل * خر رود سوى كَه و شه سوى مُل

جابرا نورم چو صورت بست فاش * بود اندر آمنه يك چند جاش

اى جمالى رو ، به آغاز سؤال * تا كه ظلمتها شود دور از زلال

تا كه مستان بىخود و بىپا و سر * در سماع آيند بىقول و خبر

( 1 ) . س : نائينى . ( 2 ) . س : مردى . ( 3 ) . س : پاك كرد .