مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٩

حكايت [ چون سكندر مشرق و مغرب بديد * در ميان خير و شر خطّى كشيد ]

و شرح اين كلمات در نظم گفته شود . تو اين‌قدر بدان كه چشم گواه دل است و زبان از چشم گويا مىشود و زبان خبر از حال دل ندارد و در اين « 1 » حال كه سخن مىگذرد گوش نامحرم است و ذكر اين نيز در نظم گفته شود . غرض آنكه زبان و چشمى كه به دل متّصل نباشد لذّت « 2 » از بينائى و گويايى خود نبرند و سخن اهل دل قبول نكنند و اهل دل آنها را دوست دارند و اهل طريقت با اهل حق نه دوستىشان باشد و نه دشمنى ، و اهل شرع با اهل حق‌شان دشمنى باشد . معنى « اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ » الى آخره ( 2 / 257 ) ، و تأويل « وَ لا رَطْبٍ وَ لا يابِسٍ إِلَّا فِي كِتابٍ مُبِينٍ » ( 6 / 59 ) ، در اين « 3 » حكايت خواهد گذشت . و صلّى اللّه على محمّد و آله . « 4 »

حكايت [ چون سكندر مشرق و مغرب بديد * در ميان خير و شر خطّى كشيد ]

حكايت [ چون سكندر مشرق و مغرب بديد در ميان خير و شر خطّى كشيد ]

چون سكندر مشرق و مغرب بديد * در ميان خير و شر خطّى كشيد

سدّ محكم بر رخ يأجوج بست * تا جهان از جور مأجوجان برست

چون فراغت يافت از تصوير گِل * خواست تا سيرى كند در جان و دل

ولوله افتاد در جانش همى * تا بيابد جانِ ريشش مرهمى

گفت يا رب بس كه گشتم در جهان * جان من تشنه است يا رب ده امان

زانكه دانم هست بحر بىكران * شد جواهر خوش گواه سرّ آن

راه آن بحرم نما اى دستگير * تا نميرم در خيال و در زحير

برق الهام الهى ريخت نور * در دل اسكندر پرخون و زور

كاى سكندر رو ، به ظلمات و بساز * در دل ظلمت نشين ، بگذار آز

روى در ظلمات كن با درد و سوز * تا بدانى شب چه باشد ، چيست روز

چشمهء آب حيات ، اى ساده مرد * در دل ظلمات بتوان ديد و خورد

چون شنيد اسكندر اين آواز غيب * عزم ظلمت كرد و شد بىشكّ و ريب

( 1 ) . س : درين . ( 2 ) . س : لذّات . ( 3 ) . س : درين . ( 4 ) . ملك و س : و صلّى اللّه على خير خلقه محمّد و آله و سلّم .