مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٦

آغاز داستان مولود حضرت مصطفى عليه الصّلاة و السّلام « 2 »

گفت با جابر ، شه و سالار دل * كه درآ يك لحظه در بازار دل

چونكه پرسيدى مقام و منزلات * ذات خود گويم در انوار صفات

جابرا ، نور رسولت بيشتر * شد هويدا از همه چيز دگر

جابرا سير رسولت بيش از آنست * كه خيال سست پست كاهنانست

حق تعالى ، اوّل اين نور آفريد * پرتو اين نور شد ، نيكى پديد

بهر نور من جهان خيرات يافت * گوشِ انس از انس من آيات يافت

خير و بركاتست باهم اى رفيق * اين دو دايم هست با اهل طريق

خير و بركت داخل نور هداست * اين دو وصف خوب ، خوى مصطفاست

هركه دارد اين دو اسرار اى سعيد * نور احمد هست در وى خوش پديد

بعد از آن فرمود با جابر دگر * آن رسول هاشمى خوش‌خبر

كه دو پنج و دو هزار اين سال و ماه * نور من استاد در يك جايگاه

دو هزار و ده هزار اين سال و روز * نور شمعم بود اندر ذوق و سوز

كه بُد اين نورم قريب روى دوست * پرورش مىيافت در پهلوى دوست

بعد از آن شد چار قسم آن لمعه باز * عرش و كرسى شد بلند و هم‌طراز « 1 »

حاملان عرش با نور و صفا * داخل اين قسم دان اى نيك را

خازنان كرسى ربّ مجيد * هم ز نورم حق به قربت آفريد

باز اين قسم چهارم جلوه كرد * شد محبّت كان بود همراه درد

در محبّت مثل آن سال اى پسر * داشت همچون نور ديده در نظر

چار صورت بست باز اين نور صاف * تا درآرد سرّ اشيا در مصاف

تا كه مخلوقات و لوح و خلد شاد * هر يك از قسمى از آن كرد ، اوستاد

قسم چارم در مقام خوف داشت * تا رجا در مزرع جانم بكاشت

اندرين وادى خوف اين نور ذات * مثل منزلهاى ديگر بود مات

چار شق شد باز آن نور عليم * چون گذشت از منزلات خوف و بيم

شد ملك پيدا و شمس و هم قمر * با كواكب اى حريص هر خبر

( 1 ) . س و ملك 1 و 2 : سرفراز .