مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٩

حكايت [ اين حكايت بشنو اى جوياى حال * تا نميرى خوار در كنج ملال ]

زان نمىبينند جز سنگ سياه * كه نىاند آگه ز اسرار إله

اين حجر كه سجده‌گاه عالم است * كه نشان سرّ عهد آدم است

عهد و پيمانها در اين سنگ سياه * حق نهاده بهر مشتاقان شاه

تا نبيند ديدهء نامحرمان * اين نشان عاشقان رازدان

جان احمد زان سبب بشكافتند * كه نشان فقر در وى يافتند

زان جدا كردند آن خال سياه * از دل آن شاه با تخت و كلاه

تا زيارتگاه مشتاقان كنند * هم ز چشم حاسدان پنهان كنند

وجه ديگر بشنو و با كس مگو * سرّ نهان مىدار اى جان عمو

وانكه سرّ عشق در پردهء سياه * كرده پنهان در ازل فىالجمله شاه

تا جهان سفل باشد برقرار * كاين جهان مايهء فساد است و شرار

زان برون آورد حق اين گنج برّ * تا نجويد مصطفى با خلق سرّ

تا تواند كرد ملّت آشكار * تا گزارد كار و روى آرد به يار

كاين سراى كار و بارست اى جوان * نيست اين منزل مقام عاشقان

كاروان سالار مشتاقان زار * زان نزد خيمه در اين دشت و ديار

كه حريفش سرّ سرّ سرّ دل * بستد از وى تا نيندازد به گل

آن شنيدستى كه ذو القرنين راد * آن زمان كه روى در ظلمت نهاد

كرّهء آن اسب كو بُد راهبر * كشت و پنهان كرد اندر رهگذر

تا تواند بازگردد سوى يار * تا در آن ظلمت نماند شرمسار

چون نمود آن پير اين راه درست * من كمر بستم بر آن احرام چست

خواست تا بگريزد از من برق‌وار * شد دلم واقف از آن زورين سوار

دست دل در دامنش آويختم * آب خود در شير او آميختم

از زبانش من نصيحت خواستم * همچو خاك اندر رهش مىكاستم

زانكه همچون باد صبح نوبهار * بوى گل مىريخت او بىزخم خار

گفت با من كاى غريب بينوا * سود ندهد گفت‌وگو در راه ما

پير پيدا كن اگر خواهى نجات * كاندرين ره درنمىگنجد صفات

هان مگو زنهار من حاجى شدم * يك طواف آوردم و ناجى شدم