مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٥

حكايت [ كاهلى ديده‌ورى دل‌پرورى * ناگهان افتاد اندر كشورى ]

عذر آوردند در وقت نماز * كه ز آب سرد داريم احتراز

سردسير است اين مقام اى شاه دين * زان نمىآريم ما سر بر زمين

گفت سر ما عذر اين تقصير نيست * در زمستان حاجت تطهير نيست

چون شنيدند اين سخن زان كان راز * روى آوردند در صفّ نماز

بىوضو و بىطهارت صبح و شام * صف كشيدندى به پهلوى امام

ناگهانى محتسب شد گرسنه * بهر كديه رفت آنجا يك‌تنه

رفت اندر خلوت آن خاص و عام * تا ببيند چيستشان در كاس و جام

خودبه‌خود مىگفت مهمانم دو روز * بسته خواهم داشت با اين قوم پوز

تا بدانم جمله كاروبارشان * هم ببينم طاعت و ايثارشان

درّه مىبينند و طرّه و كرّه‌خر * پس نباشد مرمرا اين كرّ و فرّ

يك شبانروز اندر آن خلوت نشست * كس نه خايه شست و نى روى و نه دست

رفت پيش آن حكيم بردبار * روى چون سركه ، دهان چون كام مار

گفت اين‌ها را چرا سر داده‌اى * اين طريق بد چرا بنهاده‌اى

بىطهارت رو به كعبه مىكنند * ريشهء اسلام ما برمىكنند

گفت آن دانا بدان نادان خر * كه دو من جو گير و زين ده رو به در

كاين وضوى صورت و صوم و صلات « 1 » * هست بىشك بىحيات و بىثبات

دست و دل از صورت عالم بشو * آن زمان با مردمان اين قصّه‌گو

گفت اين شرع است وقت و حال نيست * در جهان اين دولت و اقبال نيست

مال بايد تا مرا باشد حضور * زانكه از مال است فىالجمله سرور

گفت آن مست شراب لم يزل * كه نيم من مرد اين جنگ و جدل

من همىبينم خر و افسار و بار * نيست پوشيده ز من اسرار يار

من نريزم زعفران در پيش گاو * من نيم چون مار و موش كنجكاو

من نهادم پاى بر بند ددان « 2 » * بىخروش و گفت‌وگوى و بىبيان

شهد از زنبور كرده‌ستم جدا * يافتم از خستگيها من شفا

( 1 ) . س : كاين وضوى بىنياز و اين صلات . ( 2 ) . س : بند بر پاى ددان .