مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٣

رجز [ يا ربّ ردّ راكبى محمدا * ردّ الىّ و اتّخذ عندى يدا ]

معنى علم نهان و آشكار * ماهتاب ليل و خورشيد نهار

شحنهء شهر و دليل كاروان * رحمت عام و انيس عاشقان

گفت با سايل بگو احوال خويش * پيش جراح اى كه دارى زخم و ريش

شيخ گفتا كاى قريشى عليم * علم چون گردد زياد و مستقيم

گفت اندر سايهء استاد علم * كه ز استاد است بىشك زاد علم

گفت ديگر حرص و زور و شر ز چيست * قوّت اشرار اندر دست كيست

گفت آن‌كس كو مددكار شر است * كه دو گوش او ز امر حق كر است

كو كند اسراف در راه شرر * دور بيند از قضا سرّ قدر

گفت ديگر نيكويى بعد از بدى * سود دارد در طريق مبتدى

گفت آرى گر كند توبهء درست * بازگردد آن نظرهاى نخست

يك حسن در مجلس آيد بىحزن * نيست گردد زشتى صد با حسن

گفت ديگر شاه آزاد بلند * چون ابا آن پير مىافزود پند

كه به هنگام خوشى ياد آر دوست * تا نگردى محو اندر قشر و پوست

تا كه چون آيد مشقت درگذار * دستگير تو شود هم كردگار

كه يقين دو امن باهم جمع نيست * زانكه بىسوزش ظهور شمع نيست

هم دو خوف اندر پى هم سر نزد * سرّ اين هريك ز جايى مىرسد

هركه ايمن باشد اندر خاكدان * دائما خايف بود در آن جهان

وانكه در دنيا بود بس ترسناك * در قيامت مىنيابد هيچ باك

عامرى گفتا دگر با كان حلم * راه بردم سوى دشت و باغ علم

بازگو امرت چه خواهد بود فاش * با خلايق در معاد و در معاش

گفت خواجه كه طريق بندگى * مىنمايم كانست اصل زندگى

بندگىها بىشريك بىنياز * كه زكات مال و صومست و نماز

استطاعت گر بود حاجى شوند * تا كه از آلودگى ناجى شوند

گر جنابت‌شان بود غسل آورند * تا نصيب از ذكر و از قرآن برند

هم به موت و بعث و جنّات علا * جمله ايمان آورند اندر ملا

معتبر دانند وادى سقر * گفت با شيخ آن نشانها سربه‌سر