مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٢

رجز [ يا ربّ ردّ راكبى محمدا * ردّ الىّ و اتّخذ عندى يدا ]

سير من بر تخت و يار بخت بود * زين سبب بختم بدين‌سان برفزود

چونكه قابل بود سر تا پاى من * شد براهيم آگه از سيماى من

با محبّت كرد در رويم نظر * بىزبان و بىاشارات بصر

همچو سرّ آتش عشق قديم * آن نظر فرمود اى مرد سليم

باز عيسى اين بشارت فاش كرد * سرخ شد در باغ آن گلهاى زرد

زان سبب گفت مسيحا فاش بود * تا ببيند ديدهء مشتاق سود

دو گواه عدل آوردم برت * من چه سازم گر نيايد باورت

زين دو گشتم من امين و مستقيم * زان ندارم من ز منكر خوف و بيم

ديگر آنكه مادرم جز من نزاد * فرد بهر خود نيايد در مزاد

زانكه آزاد است از حقد و حسد * بىحسد فارغ ز اسم است و جسد

بودم اندر بطن مادر بس گران * چون بود گويى « 1 » ميان پنبه‌دان ؟

كوه از باد هوا لرزان نشد * همچو گرد راه سرگردان نشد

گر بگويم نقلهاى مادرى * كس نماند در ديار كافرى

چون نماند كافرى اندر ديار * دل نيابد لذّت از ديدار يار

شرح اين در سفر احكام آورم * حاليا آن پير در دام آورم

گفت با پير آن جوان دلربا * كه ندارم دوست شعر و مدحها

كه سلام حق به جانم مىرسد * هم عيان و هم نهانم مىرسد

آن سلام كام بىنام‌ونشان * مىكند جانم خبردار نهان

سينه و جانم به هم بشكافتند * آن زمان كين رشته‌ام مىتافتند

امّتم آنگه برابر داشتند * مهر من در سينه‌شان مىكاشتند

تو مگر اى پير از امّت نه‌اى * كه خبردار از چنين فرصت نه‌اى

شيخ گفتا كه به حىّ بىنشان * كه جز او حىّ نيست در فاش و نهان

كه تو بر حقّى و قولت جمله راست * شد سيه‌رو هركه پيشت برنخاست

ليك برگو تو سؤالم را جواب * تا شود پيدا سرِ آب از سراب

( 1 ) . س : كوهى .