مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٢٠١

رجز [ يا ربّ ردّ راكبى محمدا * ردّ الىّ و اتّخذ عندى يدا ]

همچو كوران تكيه زد بر آن عصا * چشمها برهم نهاد آن مبتلا

از بنى عامر بُد آن شيخ اسير * كآمد اندر پيش آن شاه بشير

گفت اى فرزند حارث ازچه‌رو * مىكنى دعوت بيا با من بگو

گفته‌اى هستم رسول كردگار * چون خليلت هست رو در اشتهار

گفت‌وگوها مىكنى همچون كليم * همچو عيسى مىكنى دلها سليم

اين مقامى بس شريف است و عظيم * اى عجب كت نيست در دل خوف و بيم

اين علم اولاد اسرائيل داشت * از قريش اين چشم هرگز كس نداشت

اين خلافت اين نبوّت دايما * بوده اندر خانه‌هاى انبيا

خانهء اجداد تو بتخانه بود * از كجا اين در خدا بر تو گشود

تو كجا و اين حكايت از كجا * با كه بتوان گفت اين راز اى كيا

حال خود بر من عيان كن اى پسر * تا بدانم كز كه بردى اين نظر

درج دُرّين برگشود آن جوهرى * تا نمايد قوّت پيغمبرى

گفت با سايل كه در خوابى مگر * يا ندارى روشنى اندر نظر

گر ترا گوش است و چشم « 1 » و عقل و هوش * دور كن اوّل ز خود حسّ وحوش

تا كه جنسيّت به هم راغب شوند * تا ببينند آنچه از حق بشنوند

حسّ صورت جنس حسّ غيب نيست * گر بود كر حسن صورت عيب نيست

زان نمىرنجيم ما از غافلان * كه ابا غافل نباشد نور جان

با ادب بنشين و از خود دور شو * ناظر اين حكم و اين دستور شو

چون شدى حاضر اگر ناظر شوى * در طريق راستان ، قادر شوى

حاضر و ناظر ميانشان فرقهاست * حاضر ناظر برد ره سوى راست

آنچه پرسيدى ز من اى پير تو * گوش كن بىمكر و بىتزوير تو

اين نظر دارم من از ربّ جليل * آن زمان كه پر نمىزد جبرئيل

راههاى آز بر من بسته بود * جان من از خوف دشمن رسته بود

راه من در بيشه و صحرا نبود * زان نيامد در ره من غير سود

( 1 ) . س : چشمست و گوش .