مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٩٨

رجز [ اللّهم ربّ الرّاكب المسافر * محمد فاقلب بخير طاير ]

آن خداوندى كه او را آفريد * بر طريق كهنه خط خواهد كشيد

بت‌پرستان را بگوى اى پير كار * ذبح اكبر مىكند آن شهريار

هركه آرد سر به پاى او يقين * سر بلندى يابد و گردد گزين

پير شد ترسان و لرزان همچو مار * كه كنندش بر سر كو سنگسار

گنگ و لال و مرتعش سر گيج و دنگ * رفت اندر پيش دايه بىدرنگ

گفت با دايهء محمّد آن حقير * كه خيال از جستن او وامگير

كه هبل از نام او شد سرنگون * مدح احمد گفت او از حد فزون

گفت دارد آن پسر شأن « 1 » عظيم * سر نهد گفتا برش ديو رجيم

بت‌پرستان خوار و ما رسوا شويم * تو نبينى باز ما گويا شويم

چون نمىديديم ما در بيشه شير * زان همىبوديم ما دايم دلير

چون برآمد آفتاب پرده‌سوز * شب‌پران ديگر كجا بينند روز

بعد از آن رفتم بر شاه قريش * در جبين من نديد آن شاه عيش

گفت با من كاى حليمه ازچه‌رو * اين‌چنين آشفته‌اى با من بگو

كو محمّد از چه ناوردى به خود * بازگو زوتر ابا من نيك و بد

صورت احوال گفتم سربه‌سر * سرگذشت خويش اندر رهگذر

رفت عبد المطّلب سوى صفا * بانگ زد بر اهل خويش آن پيشوا

در زمان خويشان او گشتند جمع * همچو پروانه كه بيند روى شمع

جمله پرسيدند از شمع طراز * كه بگو احوال خود فىالجمله باز

گفت عبد المطّلب با ياوران * كه شده گم پور پورم ناگهان

جمله گفتندش كه اى شه ، شو سوار * تا بگرديم اندرين كوه و ديار

گرد مكه طوف كردند آن گروه * كنج‌كنج دامن و بالاى كوه

بازگرديدند فىالجمله حزين * گردناك و دردناك و باحنين

جامه و احرام درپوشيد شاه * هفت نوبت طوف كرد آن مرد راه

در طواف اين نظم فرمود آن قباد * تا كه تيرش بر نشانه اوفتاد

( 1 ) . س : شأنى .