مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٩٧

رجز [ اللّهم ربّ الرّاكب المسافر * محمد فاقلب بخير طاير ]

گفتمش پورى به رخ چون آفتاب * گم شده‌ست از من از آن رويم بتاب

هست پور آمنه آن كان نوش * وانما گر ديدىاش ور نى خموش

گر تو هستى پير راه و راهدان * مقصدم بنما مگو از اين و آن

رهنمايان در جهان پر ديده‌ام * پرده‌ها بر رويشان بدريده‌ام

كه نبُدشان غير ذكر و راه و نقل * هيچ همره‌شان نبود انوار عقل

تو نشان احمدم واده اگر * نيستى مانند آنها كور و كر

گر ندانى معنى تكرار خود * گر چنينى رو مده آزار خود

گفت با من پير از راه جدل * كه بيا با من به نزديك هُبل

كو نمايد اين ره باريك تو * روز گرداند شب تاريك تو

پيش او مسكين شو و تسليم باش * با تو بنمودم ره مقصود فاش

گفتم اى شيخ خرف تو غافلى * همچو آن شيخان پى هر آفلى

تو نمىدانى كه آن شب كان پسر * در وجود آمد جدا شد خير و شر

لات و عزّى سرنگون گشتند و خوار * از بتان برخاست اكنون اعتبار

پير گفتا هى زبان دربند كن * وامگو زنهار ديگر اين سخن

من بگويم بهر تو اين با هبل * تو زبان خود نگهدار از خلل

بازگو با من تو نام آن پسر * تا توانم گفت شرحش سربه‌سر

گفتمش باب از پى اكرام او * خواند آن شه را محمّد اى عمو

پير شد در پيش بت با صد نياز * تا بگويد با بت خود قصّه باز

گفت با بت كاى عظيم بىنياز * كار اين بيچارهء غمگين بساز

چون قريش از تو عطاها ديده‌اند * سالها در پاى تو غلطيده‌اند

گشته گم زيشان محمّد پور خوب * همچو نور ديده و انس قلوب

چون محمّد بر زبان آورد پير * اوفتاد از پا هبل با صد نفير

سرنگون شد بر فراز تخت خويش * ديد او با خاك يكسان بخت خويش

گفت كاى شيخ ار بدانى كان پسر * چه نشانها دارد اندر پا و سر

دل ز خويش و بود ما هم بركنى * فكر راه و منزل ديگر كنى

اى هلاك ما به دست او بود * هركجا هستىست پست او شود