مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٩٣

رجز [ اللّهم ربّ الرّاكب المسافر * محمد فاقلب بخير طاير ]

نى چو اين عرعركنان بىاصول * كه نىاند آگه ز اللّه و رسول

ذكر از بهر دو نان جو كنند * همچو گربه از طمع مومو كنند

چند گويم اى دبير راست‌گو * كه دهان و دست از نادان بشو

نيست مردى مشت بر طفلان زدن * جوز و سنجد ده به طفلان اى حسن

قوله تعالى ، « قُلِ اللَّهُ ثُمَّ ذَرْهُمْ فِي خَوْضِهِمْ يَلْعَبُونَ » ( 6 / 91 ) ، اى اخى ، بدان كه حضرت مصطفى صلّى اللّه عليه و على « 1 » آله و سلّم اشارت با حليمه كرد « 2 » تا حليمه ايمان بياورد و آيات و حديث همه اشارت است ، كه حق سبحانه و تعالى و رسولان او صلوات اللّه و سلامه عليهم اجمعين ، سخن در غلاف فرموده‌اند . تو اين ذكر مولود كه مىخوانى نيك تأمّل كن كه معنيها دارد ، و چشم به صورت مدار . گوش به نظم دار و حاضر باش كه حسدت گلو نگيرد . و صلّى اللّه على محمّد و آله و سلّم .

جسم احمد چونكه زورين گشت و شاد * با شبانان رو به صحرا مىنهاد

ليك هيچش انس با ايشان نبود * انس از جنسيّت آيد در وجود

دايما گفتى ابا آن طفلكان * كه نه‌ايم اى طفلكان ما رايگان

بهر كاريمان فرستاده خدا * تا بيابيم از عملها ما جزا

چونكه قدّش اندك‌اندك مىفزود * حسن و خلقش جان مردم مىربود

بلكه اهل آسمانها از هواش * سجده مىكردند پيش خاك پاش

ناگهان روزى ابا گلّه و شبان * شد به صحرا آن شبان راعيان

سرور و سالار جمله انبيا * مونس و پشت و پناه اوليا

دلنواز عاشقان دل دو نيم * جانگداز و قبلهء هر مستقيم

در ميان گلّه بُد شاه جميل * خواجه ميكائيل و يارش جبرئيل

هر دو باهم طشت زرّين داشتند * از ميان گلّه‌اش برداشتند

سينه‌اش بشكافتند آن چاكران * نقطهء خون سيه بُد اندر آن

زو جدا كردند و شستندش به آب * باز باهم بسته شد بىپيچ‌وتاب

پور دايه رفت و با مادر بگفت * پيش باب و مادر آن دُرها بسفت

( 1 ) . س : اين كلمه را ندارد . ( 2 ) . س : مىكرد .