مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٩٢

رجز [ اللّهم ربّ الرّاكب المسافر * محمد فاقلب بخير طاير ]

بر شريك خويشتن استم نكرد * منصف خشنود نبود روى زرد

بىطمع هرگز نگردد شرمسار * با طمع پيوسته باشد خوار و زار

بىطمع بر پشت گردون زين نهد * با طمع جان در بر سرگين دهد « 1 »

بىطمع با زور و با قوت بود * با طمع خود بيخ خود برمىكند

نيز فرزندم نكردى ميل شير * تا شدى از شير من آن شاه ، سير

چون درآمد شب نماند آوازها * كه جهان در خواب رفتند اى كيا « 2 »

شد جدا نورى ز پيشانى او * كه شد آن شب همچو روز مهرخو

ديدم آنگه مرد خوب سبزپوش * پيش بالينش ستاده خوش خموش

من نگويم چاكر آن شب « 3 » كه بود * كاندر آن شب فاش خدمت مىنمود

تو اگر خواهى بيابى فيض و سود * دايما مىده به روى او درود

گر تو خواهى كه شود كارت تمام * بر قد و بالاش ده دايم سلام

صد درود و صد سلام و صد صلات * هر زمان بادا بدان زيباصفات

صد هزاران جان فداى خاك اوست * اى خوشا جانى كه در فتراك اوست

تا جمالى گشت گرد راه او * خواهش او شد همه دلخواه او

گفت دايهء مصطفى با دوستان * كه نتانم گفت وصف جان جان

آنچه بشنيدم من اندر باب او * از بزرگى وى و القاب او

وا نتانم گفت تا جاويد من * كى درآيد وصف مهر اندر سخن

من چه گويم وصف آن شاه غيور * كه به من بنمود حق نزديك و دور

بهر غيرت اين‌قدر آرم بگفت * تا نبينى سير او آسان و مفت

بود در مهد آن شه و سالار عهد * كز پى پاكى نمودى جدّوجهد

عورتش گر ذرّه‌اى پيدا شدى * با اشارت جانب غوغا شدى

سهمگين گشتى يقين آواز او * گر ببردى باد روىانداز او

يك شبى بيدار گشتم ناگهان * با اصول آوازش آمد بىگمان

لا إله گفت و الّا اللّه گفت * با زبان و با دل آگاه گفت

( 1 ) . س : نهد . ( 2 ) . س : فتى . ( 3 ) . س : چاكران شه .