مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٩٠

رجز [ اللّهم ربّ الرّاكب المسافر * محمد فاقلب بخير طاير ]

ميوه‌هاى مختلف بُد بار او * بود بىحد حاصل و اثمار او

سوى من زان نخل خرمايى فتاد * از هوا بگرفتم آن ميوهء مراد

آن رطب خوردم كه صد بار از نبات * بود بهتر در مذاق و در ثبات

آن حلاوت در مذاق من بماند * تا محمّد آيت هجرت بخواند

چون محمّد شير شد از شير من * تلخ شد اين كام بىتدبير من

چون شدم بيدار از آن راز نهان * وانگفتم با كسى يك شمّه زان

بار بربستيم و در مكّه شديم * خيمه اندر دامن بطحا زديم

گفتم اى شوهر بپرس از مهتران * كه بود نطفهء نكو در سروران

باز پرسيد و بيامد آن محب * بُد بزرگ مكه عبد المطّلب

من به جست‌وجوى دردانه بُدم * فارغ از اموال و بتخانه بُدم

پيشتر از من شدند آن دايگان * چون گدايان بر در دارندگان

جمله مطلوبات خود دريافتند * بهر رفتن كارها مىبافتند

من بُدم حيران و دنگ و بىخبر * هر زنى آورده « 1 » با خود يك پسر « 2 »

پور هاشم ناگهان آمد به كوه * با فر و اقبال و با عزّ و شكوه

گفت كاى شيرآوران بچّه‌جو * هست مولودى كه دارد ميل او

هم يتيم و هم فقير است و ضعيف * ليك از نسل مهان است اين شريف

پيش عبد المطّلب رفتم شتاب * گفتم اى شه تشنه‌ام كو جام آب

گفت برگو كز قبيلهء كيستى * اين‌چنين آشفته بهر چيستى

گفتمش من از بنى سعدم يقين * نيك بنگر در من و خوارم مبين

گفت ديگر بازگو نام تو چيست * همسر و همخواب و هم‌كام تو كيست

گفتمش نامم حليمه‌ست اى حكيم * گفت خوش خوش نام بىخوف است و بيم

هرك را باشد سعادت يار حلم * يابد اندر هر دو گيتى فضل و علم

گفت دارم من يتيمى بس لطيف * نام او كردم محمّد اى حريف

همرهانت جمله ديدند آن پسر * بىخبر بودند از آن زيباگهر

( 1 ) . س : آورد . ( 2 ) . س : جاى دو مصرع عوض شده .