مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٨٩

رجز [ اللّهم ربّ الرّاكب المسافر * محمد فاقلب بخير طاير ]

مىشنيدم اين نداهاى غريب * گاه‌گاه از دور و گهگاه از قريب

گفتمى با شوهر خود كاى رفيق * هيچ مىدانى كه من هستم غريق

لحظه‌لحظه گوش من آواز غيب * بشنود بىشبهه و بىشكّ و ريب

راه در گوش تو دارد اين صدا * كه همىآيد چو برق اندر هوا

گفت نى گوشم ازين آيت كر است * ليك اين واگفتنت سوزآور است

نيستم منكر كه تو هستى سميع * نيست از آزادگان اين سرّ بديع

چون چنين است ازچه‌رو پس مىرويم * خر برانيم و به بالاتر خزيم

صف‌نشين گرديم و فخر آريم زود * تا به كى نوشيم در دهليز دود

گفت با شوهر ، حليمه كاى انيس * ما شديم آگه ز جور هر خسيس

از خسيسان اين بصارت يافتيم * هم ز خون دل طهارت يافتيم

در غريبى پيش رفتن بس خطاست * كى شود گم هركه او اندر فقاست

راهداران‌اند در پيش طريق * مىبپرسند از غنيمت وز رفيق

كه چه دارى و كه همراه تو بود * پيش آنها راستى بتوان نمود

موبه‌مو احوال راه و رهروان * بازپرسند از امير كاروان

در عقب باشيم پس بهتر بود * تا كه امر و نهيمان كمتر بود

باز ديدم مرد خوب هوشمند * كه ندا زد بر سر كوه بلند

كاى حليمه پيش رو واپس مايست * پس فتادن اين زمان كار تو نيست

كز تو ويران‌تر كسى در دهر نيست * گنج در ويرانه دارد جاى ايست

چون شنيدم اين نداى بس صريح * پاى اشكستهء خرم شد خوش صحيح

چون دو فرسنگى كعبه رو نمود * آمدند آن كاروان آنجا فرود

در زمان شد جسم من مست و گران * كه پياپى باده مىخوردم نهان

چون نهادم سر به خاك راه دوست * گشت جان خسته‌ام آگاه دوست

يك درختى باز ديدم خوب و سبز « 1 » * بر سر من رسته بُد آزاد و كبز

شاخه‌هاى آن درخت پرثمار * سايه‌اش بُد بر يمين و بر يسار

( 1 ) . سبز و خوب .